Power Quest - Neverworld

Power Quest - Neverworld

Label : Frontiers Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Eddy : Voor mij ligt de tweede cd van het Engelse vijftal Power Quest. In 2002 brachten ze al 'Wings Of Forever' uit. Onder leiding van producer Karl Groom, die we beter kennen als gitarist en belangrijkste man van Threshold, laten ze nu 'Neverworld' op ons los. Power Quest werd opgericht in Maart 2001 door keyboardspeler Steven Williams. Hij werd vooral benvloed door bands uit de hoek van Stratovarius, Rhapsody en Freedom Call. En deze invloeden komen dan ook sterk terug in de muziek van Power Quest.

Toen ik las dat Karl Groom achter de knoppen zat bij deze productie, dacht ik gelijk dat zijn invloeden wel eens tot Threshold geluiden kon gaan leiden. Toch is dat niet het geval met deze cd. Niet dat het erg zou zijn maar Power Quest brengt iets minder complexe muziek dan Threshold. Men begint met een beestachtig snel en lekker titelnummer die mij naast eerder genoemde invloeden veel doet denken aan het Italiaanse Labyrinth. Het tempo en de ritmes werken aanstekelijk en ik kan het niet helpen dat ik deze tekst al headbangend aan het typen ben. Zo ook het tweede nummer 'Temple Of Fire' dat zelfs nog aanstekelijker werkt dan het titel nummer. Alessio Garavello zingt al dat mooie geweld met zijn prachtige Italiaanse hoge stem aan elkaar. 'Edge Of Time' valt qua stijl een beetje buiten de boot vergeleken bij de rest van de muziek. Ik denk dan meer aan de melodieuze rock van TNT (die op dit moment ook terug zijn met een fantastische nieuwe plaat - Eddy) Het vierde nummer, 'Sacred Land' is een nummer die ik in de categorie 'happy metal' kan plaatsen. Ik weet niet of die term al bestaat, maar zo komt dit liedje met zijn vrolijke melodien bij mij over.

Dan wordt de boel weer iets serieuzer met de bloedmooie ballade 'When I'm Gone', een nummer waar menig melodieuze rockband zijn handen voor in het vuur zou willen steken. Een prachtig rustpuntje op deze snelle schijf. Het volgende nummer 'For Evermore' vind ik het enigste mindere nummer op deze schijf. Een niemendalletje dat ze beter weg hadden kunnen laten. Gelukkig keren we hierna weer terug naar de power en de snelheid met 'Well Of Souls'. Dit nummer kent in het midden een prachtig stilleven om dan even krachtig als in het begin weer over te gaan in een lekkere gitaarsolo.

'Into The Light' is weer een liedje van het happy metal genre. Bij het laatste nummer 'Lost Without You' laatste nummer verdenk ik toch een beetje producer Karl Groom van illegaal gitaarwerk. Het stukje gitaar in het begin lijkt heel veel op de stijl van spelen bij Threshold. Dit nummer duurt meer dan tien minuten en is een aaneenschakeling van tempo wisselingen. Een zeer afwisselend en geslaagd einde van heerlijke cd.

<< vorige volgende >>