Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Alestorm - No Grave But The Sea

Alestorm - No Grave But The Sea

Label : Napalm Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 2008, toen folk metal een ware boom beleefde in de vorm van vele succesrijke bands in dat genre en festivals met dat thema (Paganfest & Heidenfest), net dan piepte het Schotse Alestorm aan het raam met debuutalbum ‘Captain Morgan’s Revenge’. Het werd een onmiddellijk succes. Hun imago als piraten deed de rest en sloeg aan om live hele hordes (dronken) festivalgangers in stemming te brengen. In die optiek volgden ze de koers van Korpiklaani en Turisas en – dezer dagen – geven ze ook eerlijk toe dat dit hun grote voorbeelden waren. Neemt niet weg dat het een hardwerkende band is die inmiddels fans heeft over de hele wereld. Vorig album ’Sunset On The Golden Age‘ zette hun queeste verder en ondanks alle kritiek oogsten ze veel bijval in alle delen op deze globe.

Het vijfde album ‘No Grave But The Sea’ staat in de steigers en wordt op 28 mei op de uitgelaten massa losgelaten. Kunnen we nog iets nieuws vertellen over Alestorm? Jazeker. De band heeft een nieuwe (Hongaarse) gitarist Máté Bodor die de plaats van oudgediende Dani Evans ingevuld heeft. Men werkte dan wel met vertrouwde producer Lasse Lambert, maar week uit naar het zonnige Orlando, Atlanta in de VS. Edoch, fans van de band zullen ruim aan hun trekken komen, met twee langere en meer doordachte songs als bonus. Het titelnummer dat opent en het lichtvoetige ‘Mexico’ zijn meezingbare niemendalletje zoals we ze van Alestorm kennen. Voetjes van de grond en het leed van de wereld is weer even vergeten. Dan kent het album een eerste hoogtepunt in ‘To The End Of The World’. Dit is helemaal Turisas. Blazers, sterke melodieën, epische benadering, stevige riffs met weelderige keyboards en de repliek van samenzang met heldere, kloeke stemmen. Er duikt af en toe een grunt op (toetsenist Elliot) terwijl de rasperige stem van Christopher Bowes nog maar een begeleidende rol speelt. Een fantastisch nummer! ‘Alestorm’ is zondermeer opruiend, met metalcore zang waarna Chris het overneemt. Toch wordt dit een dansbaar pleidooi met een sterk refrein. Daar zijn ze goed in: sterke refreinen, al hebben we niet veel boodschap aan de volgende drie songs, tenzij dat de nieuwe gitarist daar af en toe wel een fijne solo laat horen. Het bij momenten behoorlijk georkestreerde ‘Man The Pumps’ is bijzonder aanstekelijk in de goede zin van het woord , terwijl het hakkende ‘Rage Of The Pentahook’ de massa in beweging zal brengen. Tot slot hebben we nog een song die wat dieper graaft: ‘Treasure Island’ laat de hoogdagen van Turisas herleven, gecombineerd met enige progressieve keyboardsolo’s en kloeke koren is dit een mooie afsluiting van dit perfect geproduceerde album. Uiteindelijk horen we alleen akoestische gitaren en het geluid van de zee… alles is begraven in de zee… zo gaat dat nu eenmaal…

<< vorige volgende >>