Flowing Tears - Razorbliss

Flowing Tears - Razorbliss

Label : Century Media | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Midden jaren negentig begon de ster van producer Waldemar Sorychta te rijzen want hij dook op in de notities van bijna elk album van acts met een snel stijgende populariteit (Tiamat, Moonspell,…). Het is ook in de Woodhouse Studios met Waldemar dat deze vijfde cd van het Duitse Flowing Tears is opgenomen. De twaalf nummers die allen tussen de drie en vier minuten duren hebben dan ook een fantastisch geluid meegekregen dat transparant edoch lekker vet is.

Tussen 'Serpentine' (2002) en 'Razorbliss' stond de groep voor de moeilijke opdracht om zangeres Stefanie Duchêne te vervangen. De zoektocht duurde zes maanden en opgelucht weet gitarist Benjamin Buss ons te melden: "We hadden al veel erg goede kandidaten gehoord maar steeds klonk het als een covergroep van onszelf. Met Helen klikte het vanaf de eerste moment. Maar zij is dan ook zo'n fan die al onze nummers al jaren vanbuiten kent”. 'Razorbliss' luidt dus een nieuw tijdperk in: Stefanie weg en Helen Vogt treedt in de schijnwerpers. Zij zorgde voor een nieuwe injectie in de groep, die opeens een stuk harder en gedrevener musiceert.

De titelsong opent de cd met stevige riffs en speelse toetsen. Helen blijkt een vrij lage stem te hebben die me best bevalt. Soms valt het zelfs niet op dat het een vrouw is die de vocalen voor haar rekening neemt. Ze gaat op in het geheel van de groep zonder het laken teveel naar zich toe te trekken en dat is een pluspunt. In 'Believe', dat aanvangt met een elektronische zweverigheid, wordt de groep bijgestaan door Dirk Thurisch (Angel Dust/Mercury Tide) die het nummer een lekker heavy accent geeft. Maar daar zorgen tevens de drassige, vette gitaarriffs voor die heel het album prominent aanwezig zijn. Bijna thrashy, ook al neemt men in een nummer als 'Undying' wat gas terug. Erg geslaagd zijn ook de oosterse gitaarklanken die opduiken in nummers als 'Razorbliss' en 'Maladine'.
Maar bij 'Ballad Of A Lonely God' spits ik pas echt mijn oren. Dit is sterk! Een bijna voorgedragen tekst met een overweldigende uitval die men best kan vergelijken met Tiamat ten tijde van 'Undressed' (uit de cd 'Clouds' van 1992). Volgt er nog een weergaloze gitaarsolo ook. In 'Unspoken' tenslotte horen we een knipoog naar 'Fade To Grey' (Visage) en new wave uit de jaren tachtig in bredere zin.

Het album heeft een donkere sfeer, klinkt harder dan zijn voorgangers en staat vol met toegankelijke gotische nummers die er mogen zijn. Een geslaagde nieuwe start voor Flowing Tears.

<< vorige volgende >>