Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Unity - The Unity

The Unity - The Unity

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Jori : The Unity is een nieuw verbond tussen Gamma Ray muzikanten Michael Ehré (drums) en Henjo Richter (gitaar) en ook oud Mob Rules toetsenist Sascha Onnen bevindt zich in de gelederen. Steamhammer / SPV was er als de kippen bij om dit hele interessante gezelschap van een platencontract te voorzien en mede dankzij de schat aan ervaring in deze supergroep was het titelloze debuut ‘The Unity’ snel een feit. Nu ben ik een enorme fan van zowel Gamma Ray als Mob Rules, dus enige vooringenomenheid in de hieronder volgende tekst moet u mij vergeven.

De CD wordt geopend door ‘Rise And Fall’, waarin Italiaanse zanger Gianba Manenti (wie is deze man??) direct een hoofdrol opeist. Het nummer ademt vanzelfsprekend behoorlijk wat Helloween en Gamma Ray klanken, maar Sascha maakt er met zijn perfect gedoseerde toetspartijen een ware symfonische delicatesse van. Het daaropvolgende ‘No More Lies’ Ligt nog dichter tegen andere broodheer Gamma Ray aan en had een van de mid-tempo broeders op ‘Somewhere Out In Space’ kunnen zijn, toch ook hier weer een verrijking van de magische handen van Sascha. ‘God Of Temptation’ laat zanger Gianba pas echt schitteren. Zijn stem doet ietwat denken aan Henning Basse (Firewind) en hij heeft een indrukwekkend bereik. Ook op een semiballad als ‘Always Just You’ weet hij te overtuigen. Op de tweede helft van de cd durft de band wat meer af te wijken van de met Gamma Ray en Mob Rules al gebaande paden, en bijvoorbeeld ’Wishing Well’ is een prachtig eigenzinnige melodische metalkraker. ‘The Redeemer’ laat een wat klassieker geluid horen en raakt aan Rainbow. Een zwaar instrumentaal intermezzo brengt ons bij de twee afsluiters. ‘Killer Instinct’ is wat meer experimenteel en is op dit album het vreemde eendje, maar dat is absoluut niets negatiefs. ‘Never Forget’ sluit het album in stijl af met een Avantasia-achtig anthem.

Sommige supergroepen komen niet verder dan een mengsel van stijlen van de muzikale verledens van de bandleden, The Unity hoort hier niet bij en laat op overtuigende wijze zien dat het geheel meer kan zijn dan de som der delen. Nu Kai Hansen zich zal gaan storten op de Helloween reünie is er hopelijk ruimte voldoende voor The Unity om meer te gaan doen. Nu toch iedereen in dat hoekje openlijk met elkaar staat te vrijen, wellicht is dit een leuke openingsact voor de Helloween “pumpkins united” shows?

<< vorige volgende >>