Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sacred Oath - Twelve Bells

Sacred Oath - Twelve Bells

Label : Angel Thorne Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Nima : Sinds de reünie in 2005 is het Amerikaanse Sacred Oath redelijk actief en brengt met enige regelmaat nieuw materiaal op de markt. Alhoewel zanger/gitarist Rob Thorne en zijn mannen de magie van het debuut, ‘A Crystal Vision’ uit 1987 mijn inziens nooit meer hebben geëvenaard, stond men altijd garant voor kwaliteit. Tevens liet de band op elke album een progressievere aanpak horen, en leverde vooral met ‘Ravensong’ een verrassende plaat af.

De koersverandering die men op de vorige plaat liet horen is voortgezet op ‘Twelve Bells’. De band heeft zelfs gekozen voor nog meer groove en vooral een nog progressievere aanpak. De typische, Maiden-esque gitaarsound die we van Thorne kennen is hier nog aanwezig, maar over algemeen is van traditionele heavy metal hier nauwelijks sprake meer. Alles bij elkaar is ‘Twelve Bells’ – zelfs voor Sacred Oath-begrippen – toch meer een prog-plaat geworden. Dit is zowel positief als negatief. Positief omdat de heren nogmaals bewijzen van vele markten thuis te zijn, en zich niet laten beperken in hun creativiteit. Ook op gebied van techniek bewijzen de heren wederom uitstekende muzikanten te zijn. Kwalitatief gezien laat ‘Twelve Bells’ dan ook geen ruimte voor discussie.

Het negatieve is vooral een persoonlijke kwestie. Als liefhebber van het rechttoe rechtaan werk en als old-school fanaat kan ik vrij weinig met deze plaat. De progressieve taferelen, waaronder talloze breaks en tempo- en stemmingswisselingen zijn simpelweg niet aan mij besteed en werken mij eerder op de zenuwen dan dat ze indruk maken. De muziek bevat als vanouds hele gave riffs (die mij overigens regelmatig aan Megadeth doen denken), maar worden constant verstoord door de progressieve aanpak. De muziek verliest dan ook snel mijn aandacht en de plaat uitzitten is voor mij een moeilijke opgave. Ook de experimentele extreme vocalen passen mijn inziens niet bij deze band, en alles bij elkaar is dit niet Sacred Oath zoas ik ze ken en graag hoor. Fans van technische, progressieve (heavy) metal zullen hiermee uit de voeten kunnen (en mogen gerust 10 a 15 punten bij de eindscore optellen), maar fans van het oude werk kunnen deze plaat gerust overslaan.

<< vorige volgende >>