Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Novembers Doom - Hamartia

Novembers Doom - Hamartia

Label : The End Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : De intense dark metal van het Amerikaanse Novembers Doom is stilaan een vaste waarde bij liefhebbers van stevige doom/death metal met een groot inlevingsvermogen. Telkens kijken we reikhalzend uit naar de volgende plaat van dit collectief uit Chicago, met ‘The Pale Haunt Departure’ als doorbraakalbum waarbij er ook in Europa getoerd werd. Met ‘Hamartia’ zijn ze toe aan hun tiende album en zoals de band zelf zegt is dit een door en door Novembers Doom album geworden. Voor het eerst is de bezetting dezelfde gebleven als op vorig album ’Bled White’ en deze consistentie vertaalt zich ook in de nieuwe songs.

De opnamen gebeurden in de Belle City Sound studio in Racine, WI met hun welbekende producer/vriend Chris Djuricic, terwijl mix en mastering door Dan Swanö gebeurde. Het is dan ook een zeer vertrouwde luisterervaring. De stevige trage riffs van opener ‘Devils Light’ worden aardig aangezet door gitaarornamenten die eerder helder Fins aandoen. Dan trekt Novembers Doom er strak raggend tegenaan met de rollende grunt van dichter Paul Kuhr. Dit is een uptempo nummer om in sfeer te komen, met een vurige gitaarsolo van meester-gitarist Larry Roberts. Meteen daarna wordt het al behoorlijk ingetogen met akoestische tokkel en plechtige cleane zang met een dramatisch, fataal timbre. Dit is bijzonder mooi, met incidentele grunts, maar vooral cleane zang en prachtig gitaarwerk van Larry en Vito Marchese. ‘Ghost’ is momenteel mijn favoriete song. Het dramatisch timbre in de stem van poëet Paul Kuhr is hier aangrijpend tot en met en doet me opperen dat dit album de ‘Alternative 4’ (Anathema) van Novembers Doom is. Ingetogen, maar mooi, met nog ultra catchy zinsneden ook (‘Run while you can’).

Na dit morbide liefdeslied wordt de heftigheid terug aangesneden met het uptempo, zware ‘Ever After’. Op dit album is cleane zang meer dan ooit vertegenwoordigd en is de introspectieve factor groot, dat bewijst het titelnummer ‘Hamartia’, duister met piano en later het bijna zoete duet met Paul Kuhr’s dochter ‘Miasma’. Gelukkig hebben we toch ook nog heftigere momenten in ‘Apostasy’ (vurige solo) en vertoont ‘Zephyr’ een fantastisch evenwicht tussen ruwheid en ultracleane momenten. Toetsenist Ben Johnson maakt dit album compleet met smaakvolle lagen, maar naast dochter Rhiannon in drie songs, kent het stompende prijsbeest ‘Waves In The Red Cloth’ ook een fijne gitaarbijdrage van My Dying Bride gitarist Andrew Craighan. Een samensmelting van twee bands die al van oudsher verwant zijn aan elkaar, al zet Novembers Doom op dit album een stapje in de richting van mainstream/toegankelijkheid. Afsluiter ‘Borderline’ is ook heel integer. Naar het einde toe vormt gastzang van Bernt Fjellestad (Susperia) en producer Dan Swanö voor een pittig slotakkoord van dit eens te meer uitzonderlijke album. Het is minder heftig dan we van onze favoriete Chicago band verwachten, maar loopt over van pure emoties en dat is een verademing in deze hectische tijden.

<< vorige volgende >>