Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Nighon - The Somme

Nighon - The Somme

Label : Inverse Records | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : Nighon werd opgericht in 2008, maar pas in 2014 brachten de Finnen het debuutalbum ‘Cor Oblivionis’ uit, ondersteund door een videoclip voor ‘Ex Tenebris Lux’. Daar zijn ze erg goed in, want ook nu kunnen we al genieten van een professionele clip voor de single ‘The Greatest Of Catastrophes’ en daar zit potentieel in. De band gaat met warpaint door het leven en hun hoofdthema’s zijn dan ook beide wereldoorlogen en hoe sommige gebeurtenissen in de huidige tijd daar angstvallig op lijken. Dat wordt verpakt in vrij orkestrale metal met extreem randje, een vleugje industrial en tonnen groove voor de aanstekelijkheid. We krijgen de raad om het album als geheel te beluisteren (doen wij altijd) en dan werkt het ook best; de schijf heeft een aangename flow, al is de algemene sfeer duister en zelfs morbide.

Dit tweede album ‘The Somme’ (vernoemd naar de Franse rivier) werd in het voorjaar en de zomer van 2016 ingeblikt en offreert meer dan een uur moderne metal met filmische allures. In die optiek zijn er wat raakvlakken met Carach Angren, maar dit is geen black metal. Het (veelgelaagde) opnameproces werd in goede banen geleid door bekende geluidsgoeroes als Juho Räihä (drums) en Fredrik Nordström en Henrik Udd in de Zweedse studio Fredman (mix en mastering). De band deed de productie samen met Mathias Lillmåns (zanger Vreth) van Finntroll en zijn sappige grunt is ook te horen in de song ‘I Fear For Tomorrow’. Een dreigende intro met de aankondiging van oorlog leidt dit werkstuk in. Dan komt de single ‘The Greatest Of Catastrophes’. Nighon kiest voor een vlotte gang van afwisselend mannelijke en vrouwelijke vocalen in de meeste songs. Nico Häggblom zorgt voor de extreme factor met knekelzang, dan sublimeert zangeres Alva Sandström de boel met een zuivere, krachtige stem en catchy zanglijnen. Het doet wat aan Amaranthe denken zelfs, ook wel een beetje Devilment. Vette hoekige riffs beheersen songs als het uptempo ‘The Dirge’ (met gesproken middenstuk) en ‘Lest We Forget’. Dikwijls houdt men halverwege in voor een atmosferische passage en ook gesproken samples weerklinken geregeld. Enkele korte, meestal orkestrale, interludia vormen rustpunten in de riffgeoriënteerde muziek. Dreiging en dramatiek komt goed tot zijn recht en harde songs als ‘Blow Them To Hell’ bevatten alleen mannenzang. Slechts in drie songs passeert er ook een melodieuze gitaarsolo. Sterke songs maken dat je aandacht nooit verslapt en als bedachtzaam einde is er het gevoelige, door Alva erg mooi gezongen ‘Somme’ over een gesneuvelde soldaat. Een uitgebalanceerde brok moderne metal waar Nighon veel zieltjes mee zal winnen.

<< vorige volgende >>