Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mythra - Still Burning

Mythra - Still Burning

Label : High Roller Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Mythra is één van de vele bands van de eerste stroming van de NWOBHM die een veelbelovende start maakte, maar (vooral) door slechte management niet ver kwam en vroegtijdig het bijltje er bij neergooide. Aan de kwaliteit van het gebodene zou het in ieder geval niet hebben gelegen. De ‘Death And Destiny’ EP uit 1979 bevat een aantal puike songs en het materiaal wat later als de ‘Death And Destiny LP’ (en in 2015 als de compilatiealbum ‘Warriors Of Time: The Anthology’) uitkwam bewees dat Mythra een van de beter bands van het genre was. In 2001 kwam de band weer bij elkaar en bracht in eigen beheer het ‘The Darkener’ album uit, die ik helaas niet ken.

De band werd gelukkig opgepikt door High Roller Records, die eind vorige maand de derde langspeler, en de echte comebackalbum, ‘Still Burning’, uitbracht. En verdomme, wat is dit toch een heerlijk plaatje geworden. Al vanaf de eerste tonen van de sterke opener en tevens titelnummer brengt Mythra je regelrecht naar eind zeventiger en begin tachtiger jaren, en laat je gedurende driekwartier wegdromen naar de dagen van weleer. Het Maiden-gehalte (de eerste twee albums welteverstaan) is erg hoog, en ook de vergelijking met genre- en tijdperkgenoten zoals Raven, Satan, Blitzkrieg, Jaguar, Savage, Tank, Holocaust en consoorten ligt uiteraard voor de hand.

Verrassend, origineel of vernieuwend is deze ‘Still Burning’ geen moment, en daar zit de gemiddelde old-school fanaat ook helemaal niet op te wachten. Nee, dit is NWOBHM zoals deze hoort te klinken en heeft alles waar een “true” heavy metal fan eeuwig naar verlangt en voor leeft! Die typische riffs en melodieën, die typische sound en die typische zanglijnen… alles is hier aanwezig, en bovendien klopt alles. Er staan simpelweg geen zwakke nummers op de plaat. Bovendien heeft de band er goed aan gedaan om de nummers niet al te lang te maken (de gemiddelde speeltijd is rond de vier minuten), de vaart er redelijk in te houden, en de enige trage en semi-balladeachtige song (‘We Belong’) achteraan te plaatsen, waardoor het geheel behoorlijk impactvol is.

Op speltechnisch niveau laten de heren niets te wensen over, en ook zanger Vince High heeft nog altijd een krachtige stem (die enigszins doet denken aan een jonge Paul Di’Anno en dezelfde kracht en charme heeft als Di’Anno destijds). Tot slot heeft de plaat heeft een passenede, ouderwetse productie meegekregen, die tegelijkertijd geen moment zwak of gedateerd klinkt, en is het cover artwork net zo mooi en ouderwets als de muziek. Kortom; een ijzersterke plaat en een must voor NWOBHM fans.

<< vorige volgende >>