Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Blue Cheer - Live At Rockpalast- Bonn 2008

Blue Cheer - Live At Rockpalast- Bonn 2008

Label : M.I.G. Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim : Blue Cheer; dat is nog eens een ‘blast from the past’. In 2008 trad de band op in Bonn en onze vrienden van Rockpalast hebben dit optreden gedocumenteerd middels een box met maar liefst twee cd’s en een DVD. En het is maar goed dat dat destijds is opgenomen want anderhalf jaar later (in oktober 2009) overlijd Richard Peterson op 63 jarige leeftijd. Dus een reünie met (alle) originele leden gaat dus helaas nooit meer gebeuren.

Blue Cheer staat voor veel mensen synoniem aan die ene hit, ‘Summertime Blues’. Maar daar doe je de band mee tekort. Opgericht in 1968 in San Francisco, de tijd dat ‘peace, love and hapiness’ de toverwoorden waren. Bands als Jefferson Airplane en Grateful Dead maakten naam, maar de meest stevige en vooral ook rauwe band was zonder twijfel Blue Cheer. Het debuutalbum ‘Vincebus Eruptum’ blies alle Flower Power releases uit die tijd het raam uit; Blue Cheer stond voor keiharde knallende (blues)rock en met als meest in het oog springende figuur zanger/bassist Richard ‘Dickie’Peterson, met zijn rauwe stem. Vervolgens brak een lange, roerige periode aan voor de band met vele bezettingswisselingen, meer en minder succesvolle albums, etc. In het begin van deze eeuw raakte de band vervolgens in een lange winterslaap die duurde tot 2007, toen het laatste studioalbum ‘What Doesn’t Kill You’ uitkwam. Inmiddels was de bezetting toen zoals die ook is op deze release, dat wil zeggen Peterson als zanger/bassist, het andere originele bandlid Paul Whaley op drums en gitarist Andrew MacDonald. En deze laatste heeft van de band nog meer rock toegevoegd!

Over de release kan ik verder kort zijn. Luister naar de magistrale jam ‘Doctor Please’ (25 minuten schoon aan de haak) en je hoort alle ingrediënten voorbij komen die Blue Cheer maakten tot wat ze waren: rauw, bluesy, compromisloos. Verder valt de stem van Peterson op: nog steeds heel rauw, af en toe op het randje maar nooit erover. En ja, ook ‘Summertime Blues’ staat er in een ubervette versie op. Om nog maar te zwijgen van de overheerlijke blues van ‘The Hunter’, een cover van Albert King. De DVD is wat mij betreft wat minder interessant, althans visueel. De band heeft wat dat aangaat namelijk niet veel te bieden. Er staan drie kerels te rocken en dat is het wel wat je te zien krijgt. Zoals te doen gebruikelijk bij opnamen van Rockpalast: er worden niet heel veel camera’s gebruikt en er wordt voortdurend geschakeld tussen shots vanachter uit de zaal en close ups vanaf of van voor het podium. Niks bijzonders derhalve. Maar ik ga zeker nog vaker genieten van de twee CD’s: het was eigenlijk wel gewoon een vette band.

<< vorige volgende >>