Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Atavismo - Inerte

Atavismo - Inerte

Label : Temple Of Torturous | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Jan-Simon : Weinig cd’s hebben de laatste tijd zoveel tijd doorgebracht in mijn cd speler als ‘Inerte’, het tweede album van het Zuid-Spaanse powertrio Atavismo. Alsof het een zwaar verslavend computerspel was wilde ik steeds nog een keer het album horen, en nog eens. Lang leve de repeat knop.

Dat ‘Inerte’ een album is dat je beetpakt en niet meer loslaat, dat is het makkelijke deel van de recensie. Het is een stuk moeilijker om te verklaren wat het dan precies is waardoor dit zo’n goed album is. Je zou kunnen beginnen met de melodieuze kant van de muziek: de vijf songs op het album zijn afwisselend, maar altijd ingenieus opgebouwd, met mooie ingetogen gitaarsolo’s en afwisselend drumwerk omlijst met duidelijk aanwezige basloopjes. Met andere woorden, dit is ook een goed geproduceerd album waarop alle instrumenten goed tot hun recht komen. Als bonus wordt in sommige nummers gespeeld met de mellotron, wat natuurlijk het instrument bij uitstek is om een vintage geluid te creëren. Maar er is meer dan dat en misschien is dat ongrijpbare nu juist wat een werkelijk goed album anders maakt dan een album dat gewoon okay is.

Inerte is een mix van sixties, flink doorscheurende heavy psych, progrock en zelfs de Spaanse achtergrond van Atavismo is hier en daar terug te horen. Met name in het eerste nummer ‘Pan Y Dolor’ (“Brood en pijn”) kun je gitaarloopjes horen die overduidelijk geïnspireerd zijn door de plaatselijke flamenco. Althans, zo klinkt het in mijn oren. Volgens de band zelf is het nummer een eerbetoon aan de (in Spanje) legendarische flamencorockband Triana, waar ik overigens nog nooit van gehoord had. ‘Pan Y Dolor’ bestaat uit twee gelijke delen die gekenmerkt worden door een afwisseling van lome gitaarsolo’s en geestdriftige akkoorden op een akoestische gitaar waarbij je bijna het handgeklap en andere clichébeelden over Spanje verwacht. De twee delen worden verbonden door een intermezzo dat gedragen wordt door de mellotron. Op het moment dat je denkt dat het nummer af is keert het basisthema uit het eerste deel weer terug voor een bevolgen slotakkoord. Het is in ieder geval een nummer dat knap in elkaar zit.

Mijn Spaans is niet zo geweldig, maar ik hoor in bijna ieder nummer het woord “Sueño” (“droom”) meerdere malen terugkomen. Waar over gezongen wordt zal ik waarschijnlijk nooit weten, maar aangezien de muziek buitengewoon zweverig en tot op zeker hoogte dromerig is, lijkt me dat er een duidelijke link moet zijn tussen tekst en muziek en dat de teksten net zo psychedelisch zijn als de muziek. Het tweede – en ook langste nummer van de plaat heet zelfs ‘El Sueño’ en is in tegenstelling tot het openingsnummer meer een door riffs voortgestuwd rocknummer. In dit nummer komt ook een duidelijke invloed voor Atavismo naar voren, namelijk de vroege Pink Floyd ten tijde van Syd Barrett. Ergens verstopt in al het geriff hoor je een echo naar ‘Astronomy Domine’ en andere nummers uit de oertijd van de Floyd.

De meerstemmige zang en de synthesizer geluiden zorgen voor een bijzondere Spaanstalige ruimtetrip die zoals gezegd hevig doet verlangen naar meer. Wellicht kan er nu al een plekje worden gereserveerd op Roadburn 2018?

<< vorige volgende >>