Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Vicinity  - Recurrence

Vicinity - Recurrence

Label : Mighty Music | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim : Er komt meer interessante muziek uit Noorwegen dan alleen bands als Immortal, Airbag , Darkthrone of Petter Carlsen. Vicinity is voor liefhebbers van progressieve metal namelijk een interessante band. ‘Recurrence’ is het – vaak cruciale – tweede album van het vijftal. Volgens eigen zeggen is het album meer dan een verzameling songs maar schuiven de verschillende songs als onderdelen in elkaar, als ware het een cyclus van het leven. Hahaha. Terwijl ik dit schrijf kom ik al niet meer bij; wat een onzin. Maar goed, feit is wel dat Vicinity een goede band blijkt te zijn en daar draait het uiteindelijk toch om, nietwaar?

Het album opent sterk met het gevarieerde ‘The Unwritten Manifest’. Vele tempowisselingen en vooral een excellerende drummer (Frode Lillevold) die als een jazz musicus ontzettend fraaie slagen in huis heeft. Heel frivool, heel vernuftig. Het navolgende ‘Phoenix’ duurt ruim 10 minuten en dat is 5 minuten te lang. Het is een wat langdradig, saai nummer, waarin naast Lillevold het toetsenwerk van Ivar Nyland in positieve zin opvalt. ‘Mountainfall’ duurt zelfs 12 minuten. Wat dat betreft mag (en kan) het echt wel een stuk compacter heren! Na drie tracks begin ik me ook wat ongemakkelijk te voelen bij de zanglijnen van Alexander Lykke. Niet alleen zingt hij heel veel: hij zingt vooral heel veel op de top van zijn kunnen. Dat wordt op een gegeven moment zeer vermoeiend om naar te luisteren: steeds op dat randje….Gelukkig klokt ‘Extinction’ vervolgens ‘slechts’ vijf minuten en dat nummer komt – misschien wel daarom – veel beter tot haar recht. Maar toch ook moet ik eerlijk bekennen dat de muziek wel heel erg veel op elkaar gaat lijken. De zanglijnen, de gitaarriffs, de klanktapijten: het is heel veel van hetzelfde. En dan moet het ‘ergste’ nog komen…. Het laatste nummer duurt namelijk 21 minuten. Mijn hemel. Is me dat een lange zit zeg. En ja, in dat nummer gebeurt van alles. Er gebeurt zelfs zoveel dat ik me afvraag of het niet beter was geweest om er drie songs van te maken. Het is instrumentale krachtpatserij in optima forma. Fans van bands als Circus Maximus en Threshold moeten zeker even gaan luisteren. Ik vind het een tikkeltje too much.

<< vorige volgende >>