Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Epic Mind  - Through The Labyrinth

Epic Mind - Through The Labyrinth

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Zo, dat is geen flauwekul! Epic Mind heet de band en ze komen uit ons eigen landje. Met ‘Through The Labyrinth’ brengen ze in eigen beheer een uitstekend debuutalbum uit. De band werd reeds opgericht in 2008 door gitarist Raoul Van Oosten en bassist Nathaniël Sonneveld, beiden afkomstig van Serendipity. De focus van de band lag vooral op het spelen van zoveel mogelijk optredens wat in 2014 onder andere resulteerde in het halen van de halve finale van de Metal Battle. Vervolgens ging de band aan de slag met het schrijven van songs waarna in 2015 werd gestart met het opnemen van het album. Gedurende dat gehele proces verliet Sonneveld de band (hij is nog wel te horen op deze schijf) en hij is inmiddels vervangen door Jari Stoppelenburg.

Het album opent fantastisch met het instrumentale ‘Epitome’, dat overgaat in het lange ‘The Voyage’. Gedurende die twee songs hoor je direct de sterke en minder sterke punten van de band. Sterke punten zijn de opbouw en structuur van de songs: die zijn echt uitstekend. En de band heeft drie zeer getalenteerde instrumentalisten in de line up, waarvan van Oosten de meest opvallende is. Hij speelt fantastische riffs en solo’s en hij wisselt harde en zachte stukken op geraffineerde wijze af (zoals te horen in het fraaie ‘Salvation’). Niet alle overgangen zijn even vlekkeloos of strak (‘Heresy’), maar over het algemeen wordt een en ander overtuigend neergezet. Minder sterk is – zoals zo vaak – de zang van Leon Vonk. Hij mist power en kracht (in hardere stukken zingt hij heel geforceerd, zoals goed te horen in ‘Depths Of The Unknown’, of in het tweede deel van ‘Salvation’) en hij mist echte emotie in zijn stem. Heel jammer. Hij moet gewoon niet die hardere stem opzetten; in die meer melodieuze stukken is hij nog wel te pruimen. Sterke songs zijn verder ‘Denim Recipe’ (zit fraai in elkaar, met originele riffs en opbouw) en het duidelijk door Savatage geïnspireerde ‘Nameless’ (met mooie piano partij van van Oosten). Het album sluit af met het magnus opus ‘Perfect War Machine’ dat maar liefst 20 minuten klokt en is opgebouwd als een drieluik. In die song bewijst de band qua songwriting verder te zijn dan bijvoorbeeld een band als Knight Area (en dat is dus een compliment); het is veel meer een coherent geheel dan bij die band. Het is ook een song waarin we drummer Folkert van Blom eindelijk zijn dubbele bassdrums flink horen ratelen! Zo moet dat! Als het album instrumentaal zou zijn geweest scoorde het album een vol punt meer, nu hou ik het bij een dik verdiende 75. Band met potentie!

<< vorige volgende >>