Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Sinner - Tequila Suicide

Sinner - Tequila Suicide

Label : AFM Records | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Nima : Het heeft maar liefst zes jaar op zich laten wachten, maar Duitse oerrocker Mat Sinner heeft zojuist eindelijk de opvolger van ’One Bullet Left’ uitgebracht (de compilatiealbums ’Touch Of Sin 2’, die voornamelijk uit opnieuw-opgenomen materiaal bestond, en ’No Place in Heaven – The Very Best of the Noise Years 1984-1987’ uiteraard niet meegerekend).

‘One Bullet Left’ was een goed album, maar zeker niet het sterkste release van de band. Ik was erg benieuwd naar de nieuwe plaat, en vooral omdat er een langere periode tussen de albums zit was ik nieuwsgierig naar hoe de band’s geluid zich dit keer had ontwikkeld. Door de jaren heen Sinner haar geluid en stijl behoorlijk ontwikkeld, maar is ook altijd trouw gebleken aan haar roots, en is herkenbaar gebleven. In de afgelopen jaren is de band steeds meer de hardrock kant opgegaan, waarbij Mat zijn voorliefde voor 70s en 80s hardrock en vooral Thin Lizzy steeds meer naar voren bracht. ‘Tequila Suicide’ is dan ook geen uitzondering op die regels, en is een logische stap in de band’s carrière. Maar verdomme, dat de band met zo’n ontzettend sterke album zou komen zag ik eerlijk gezegd niet aankomen.

De plaat bevat een tiental prachtige hardrock/AOR songs, met een heerlijke 80s uitstraling en ouderwetse charme. De Thin Lizzy invloeden zijn opnieuw volop aanwezig, maar we horen ook de sfeer van bands zoals The Cult, Deep Purple, Whitesnake, Savatage, Firehouse en soortgelijke acts. De bluesy ballade, ‘Sinner Blues’, heeft zelfs een heerlijke Gary Moore vibe, terwijl het prachtige ‘Battle Hill’ een mooie Keltische lading over zich heeft. Het geheel klinkt echter op en top als Sinner, en heeft alles wat deze band altijd heeft gekenmerkt; sterke, rockende riffs, prachtige solo’s, mooie melodieën, pakkende zanglijnen en meezingbare refreinen. Uiteraard kunnen we de veelzijdigheid van de band niet vergeten. Het materiaal bevat traditiegetrouw voldoende afwisseling zodat de boel geen moment inzakt, en bovendien lang blijft hangen.

Elke song op het album is een juweeltje op zich, en heeft met de eerdergenoemde ‘Sinner Blues’ en ‘Battle Hill’, en daarnaast ‘Road To Hell’, ‘Dragons’, ‘Why’ en ‘Gypsy Rebels’ een aanzienlijk aantal absolute hoogtepunten. Het gitaarwerk op het album is subliem, en de gastbijdrages van Gus G (Ozzy Osbourne, Firewind) Ricky Warwick (The Almighty, Thin Lizzy), Magnus Karlsson (Primal Fear) en Pete Lincoln (Sailor, Sweet) zorgen ook voor de nodige kippenvelmomenten. De geest van de 80s (en daarmee de eerste Sinner platen) is heel erg present en vormt een soort rode draad door de plaat, en dat en dat maakt het voor mij nog specialer. Op het moment dat ik dit schrijf in de prachtige lentezon volop aan het schijnen, en ‘Tequila Sunrise’ is daarbij de perfecte soundtrack, als u begrijpt wat ik bedoel.

Uiteraard staat de naam Sinner gelijk aan kwaliteit. Het totaalplaatje voldoet dan ook aan alle hoge eisen die je aan deze band mag stellen, en de plaat is in alle opzichten dik in orde. Bovendien wordt de tijdloosheid van deze band en de muziek nogmaals keihard bevestigd, daar de plaat ondanks diens ouderwetse charme geen seconde gedateerd klinkt. Alles bij elkaar is ‘Tequila Suicide’ één van de sterkste albums die we van Sinner hebben gehoord, en is een must voor de fans, maar ook een absolute aanrader voor de liefhebbers van eerlijke 80s hardrock/AOR. Hulde!

<< vorige volgende >>