Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mourners Lament  - We All Be Given

Mourners Lament - We All Be Given

Label : Hammerheart Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Wat goed is, komt traag in het old school doom/death metal genre en het Chileense Mourners Lament is daar een adequaat voorbeeld van. In 2008 haalden we de loftrompet boven toen ze de EP ’Unbroken Solemnity’ uitbrachten. In de band zaten leden van Mar De Grises en Poema Arcanus, bands die we de voorgaande jaren eveneens op de voet gevolgd hadden. Maar toen werd het stil… Enig opzoekwerk leert ons dat er in 2009 een ware exodus binnen de band plaats vond. We kunnen niet anders dan melden dat dit eerste volledige album ‘We All Be Given’ pas klaar was in 2016.

Enkel zanger Cristian Ibanez is nog steeds present. Rond hem treffen we nu o.a. muzikanten die ook in King Heavy actief zijn. We zijn verheugd dat de sound van weleer – een ode aan de Engelse doom Drievuldigheid My Dying Bride, Paradise Lost en Anathema zoals ze in de jaren negentig klonken – toch grotendeels overeind gebleven is. Wanneer iets goed is, hoef je geen vernieuwing na te jagen, toch? Dit betekent dat we ons naar hartelust kunnen wentelen in een smeuïge tristesse van gebroken harten en zinderende doom riffs. Pijn als catharsis geldt nog steeds om tot de verlossing te komen… en tot prachtige muziek! Het spookt allemaal door ons hoofd wanneer we deze Chileense outfit terug op de radar krijgen in 2017. In wezen zijn we immers een natuurlijke tegenstander van dingen die ons opgedrongen worden ‘omdat het moet of je hoort er niet bij’. Daarom vinden we uiteraard ook soelaas in bands die stug vasthouden aan hun oorspronkelijk geluid, zonder zich te bekommeren om hipperdehip trends. Zes monumentale songs neemt Mourners Lament ons dan ook mee op een muzikale reis doorheen decadent verval, gotische architectuur, poëtische verfijning, plechtig gesproken stukken en vooral een keur aan superieure melodieuze en emotionele leads die meanderen tussen monumentale doom riffs. Echo’s van Paradise Lost, Saturnus en My Dying Bride weerklinken in de lange songs. Dit is een prachtig voorbeeld dat doom metal over de grenzen heen kan zegevieren. Zo sterk zelfs dat ik niet verder hoef in te gaan op de afzonderlijke songs. Net dat onderscheidt hen van de massa, al mogen ze hun werkethiek toch een beetje opschroeven… en – eerlijk is eerlijk – zijn hun echelons nog altijd iets meer beklijvend dan zijzelf.

<< vorige volgende >>