Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mallevs Maleficarvm  - Homo Homini Lupus

Mallevs Maleficarvm - Homo Homini Lupus

Label : NoiseArt Records | Archiveer onder black/pagan metal

Release type: Full-length CD

Vera : Wow! Wat een sterk debuut in het melodieuze black metal genre is ‘Homo Homini Lupus’ van het Duitse Mallevs Maleficarvm! Dit initiatief komt uit de koker van (drummer) Marius Berendsen. De jonge muzikant uit Bocholt besloot in 2011 de muziek te gaan maken die hij altijd bewonderd heeft. Een band oprichten kan soms wel wat voeten in de aarde hebben en dus duurde het nog vijf jaar eer Mallevs Maleficarvm vorm kreeg met inmenging van muzikanten van Mor Dagor en Vorna, maar de bekendste figuur in deze outfit is zanger Robert ‘Robse’ Dahn die we alom kennen van Equilibrium. Het vijftal komt naar buiten met meer dan een uur weldoordachte black metal met veel tempo- en sfeerwisselingen, een fikse portie weemoed en een knap contrast tussen beenharde stukken en melodieuze gitaarsolo’s die men eerder een klassieke heavy metalinborst kan meegeven. Smullen maar!

Het duurde wel even eer mijn appreciatie begon te groeien. Het materiaal is niet van dien aard om meteen alle geheimen prijs te geven, en ja, hier en daar kan de opnamekwaliteit nog verbeterd worden (vooral het drumgeluid vind ik), maar langzamerhand beginnen we het bos door de bomen te zien. Er wordt ingeplugd met scheurende gitaren in opener en titelsong ‘Homo Homini Lupus’, dan volgt ultrasnelle black metal met ruwe zang van Robse. Hij blaft ons bijna toe soms, maar er is ook een gewichtig gesproken stuk. Het klinkt militaristisch strak, maar een tragere kentering met draaiende gitaren vormt een puike break. ‘Der Widerchrist’ is één van de Duitstalige songs en het verwondert me niet dat dit aangewend wordt om eens overdonderend en bars uit de hoek te komen.

Er zijn natuurlijk veel knipogen naar Noorse black metal, maar de band is in staat om een eigen sound te ontwikkelen. ‘Under The Red Skies’ heeft eerder een slepend timbre, is episch en met zijn zeven minuten kent het enkele spannende instrumentale passages en wendingen. Dit zijn composities met diepgang. ‘A Blaze At Dawn’ is zelfs nog trager, maar verovert met zijn spetterende epische uitval en melancholiek, heroïsch timbre (denk aan ‘Full Moon Madness’ van Moonspell) meteen mijn hart. En zo verloopt elke lange compositie met inventieve vondsten, zoals een mysterieuze fluisterpassage in het Duitstalige ‘Sieben Sonnen’, het korte en krachtige ‘War’ en de twee laatste tracks die met bedachtzame gitaren aanvangen, maar mooi open bloeien. ‘Tragedy And Triumph’ doet dat op een overweldigende manier en wat scherpere zwartgeblakerde vocalen, zodat ik vermoed dat één van de gastzangers Dirk Weiss van Exhate of Cain van Thyrgrim hier te horen is. Dit slepende nummer kent ook zeer toffe solo’s. Als besluit is ‘Mors Ultima Ratio’ een lang instrumentaal nummer met randgeluiden (onweer, paarden) en de nodige spanningsbogen. Een heel veelbelovend debuut aldus.

<< vorige volgende >>