Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Elmo Karjalainen  - Age Of Heroes

Elmo Karjalainen - Age Of Heroes

Label : Teenage Head Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Wim : Elmo Karjalainen is een Finse gitarist en componist. En ook een beetje een einzelgänger; Elmo schreef alle muziek en speelde – op een enkele uitzondering na – ook alle instrumenten zelf in. Los van de kwaliteit is dat natuurlijk al een prestatie op zich. ‘Age Of Heroes’ heet zijn nieuwe schijf en hiermee is de man alweer toe aan zijn derde solo album. Ik had nog niet eerder van hem gehoord maar de kennismaking middels ‘Age Of Heroes’ is niet onaangenaam.

Het album opent met het korte maar o zo fraaie (en toepasselijk getitelde) ‘Warm Welcome’. Wat prachtig ingetogen! Van geheel andere orde is het navolgende ‘How Can Less Be More’, ook alweer een titel die de lading dekt. Je hoort hier overduidelijk de invloed van Yngwie Malmsteen in terug. Nadeel vind ik persoonlijk dat het eigenlijk nauwelijks een song te noemen is; het is veel meer een gitaarsolo van ruim vier minuten. ‘The Colour Of Greed’ (met daarin een keyboard bijdrage van niemand minder dan Derek Sherinian!) zit eigenlijk precies tussen die eerste twee tracks in. Het bestaat deels uit een melodieuze basis maar we worden bij vlagen ook helemaal weg gesoleerd. En zeker als Karjalainen en Sherinian het duel aangaan is het voor de achteloze luisteraar nauwelijks nog te volgen. Gelukkig kunnen we weer op adem komen tijdens ‘Chikken Noodful’. Ik vind de goede man werkelijk prachtig gitaar spelen tijdens die rustige momenten, waarbij hij soms herinnert aan Jeff Beck. In ‘Fertile Discussion’ gaat hij samen tekeer met Mattias IA Eklundh (Freak Kitchen) en dan weet je genoeg. En als de rust weer aanbreekt tijdens ‘Blue Eyes’ weet ik het zeker: Karjalainen weet mij vooral te bekoren in zijn rustige aanpak.

Die snelle stukken – waarvan er godvergeten veel op dit album staan – maken op mij totaal geen indruk. Dat heeft Malmsteen dertig jaar geleden allemaal al gedaan en nog veel beter ook. In de rustige stukken horen we iets meer van een eigen gezicht, voor zover dat in dit instrumentale gitaar genre nog mogelijk is. Dat we te maken hebben met een begenadigd muzikant staat buiten kijf. Met de skip-knop in de hand is dit een fijn album geworden.

<< vorige volgende >>