Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Disbelief - The Symbol Of Death

Disbelief - The Symbol Of Death

Label : Listenable | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Het Duitse Disbelief begon ergens rond 1990 en kwam begin jaren ’00 goed op stoom. De band bracht in relatief korte tijd een reeks albums uit die allemaal behoorlijk succesvol waren – of in elk geval op goede reviews en enthousiaste reacties konden rekenen. Eén van de beter ontvangen platen was bijvoorbeeld ’66Sick’ uit 2005. Die drive om plaat na plaat na plaat na plaat uit te brengen hield het quintet vol tot 2010, toen ze ’Heal!’ uitbrachten. Die plaat werd in tegenstelling tot z’n voorgangers behoorlijk afgefakkeld. Niet alleen bij ons, ‘Heal!’ werd eigenlijk ‘wereldwijd’ als verreweg de minste plaat van de Duitsers gezien. Of dat de aanleiding was of niet weet ik niet, maar na zo’n twintig jaar van elkaar rap opvolgende Disbelief releases werd het na ‘Heal!’ stil rond de band. Oorverdovend stil.

Niet minder dan zeven jaar lag Disbelief op z’n gat en bracht het niks nieuws uit. En nu is er dus ineens ‘The Symbol Of Death’. Blijkbaar hadden de heren de afgelopen zeven jaar toch een hoop inspiratie, want Disbelief propt ‘The Symbol Of Death’ werkelijk ramvol. Ruim een uur aan muziek op een album, hoe vaak kom je dat nog tegen? De band legt de lat daarmee wel gevaarlijk hoog, want hou in de huidige vluchtige tijden nog maar eens iemand meer dan een uur geboeid… Werpt direct de vraag op: lukt dat ze?

Disbelief doet in elk geval een zeer dappere poging. De muziek op deze 10e langspeler is intens, zwaar, vol, overrompelend en omwikkeld je als een dikke deken van death. De nummers zijn veelal uitgesponnen, vol sferische riffs, die bij vlagen oprecht zwaar en verstikkend zijn. Episch van opbouw, vol details, hypnotiserend, soms gewelddadig, vaak melodieus. De hoofdstroming is (melodieuze) death/thrash, maar de band leunt met enige regelmaat naar een meer sludgy of proggy sound. Zanger Karsten Jäger verdient een speciale vermelding: zijn schorre grunt werkt namelijk (na enig wennen) als een tierelier. De man klinkt dan weer als een jonge Karl Willets, dan als een schorre metalcore versie van Anders Fridén in z’n betere dagen, dan als een dicht tegen Martin van Drunen aanschurkende brulboei, met hier en daar een bette vleug Tompa. Alsof dat nog niet gevarieerd genoeg is, maakt hij spaarzaam gebruik van ‘spoken word’ achtige passages, of stukken waar ‘cleane’ zang en bijna ‘gemompelde’ grunts elkaar overlappen. Wat als Bolt Thrower een op Götenborg-approved melodieën geschoeide death/thrash plaat op had genomen? Geen flauw idee, maar dat is wel waar ‘The Symbol Of Death’ me aan doet denken…
Tot slot: slaagt de band er in om een ruim uur te boeien? Hmnee. Dat niet. Na de eerste zeven tracks merk ik dat ik bij tracks acht (‘One By One’) en negen (‘Nothing To Heal’) toch telkens wat begin af te haken. Maar goed: als hypnotiserende, melodieuze death/thrash jouw ding is, dan is wat voor mij een minpuntje is, voor jou wellicht een pluspunt. Al met al: uitstekend ‘terugkeer’ album van Disbelief!

<< vorige volgende >>