Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Damnations Day - A World Awakens

Damnations Day - A World Awakens

Label : Sensory | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Met het bijzonder sterke debuut ’Invisible, The Dead’ veroverde het Australische Damnations Day in de herfst van 2013 meteen vele harten. De pittige power/thrash metal met enige progressieve invloeden van dit viertal uit Melbourne, met zanger/ritmegitarist Mark Kennedy als voornaamste songschrijver, was aanstekelijk zonder een slappe kopie te zijn van al wat hen al voorging.

Sindsdien heeft de band niet stilgezeten. Ze traden overal in het uitgestrekte thuisland op, meestal als support act, maar ook enige headlineshows en wisten zelfs te openen voor grote namen als Accept en Helloween. In 2015 concentreerde men zich op het schrijven van dit tweede album ‘A World Awakens’ met vriend Dean Wells wederom als producer in diens studio en een mastering door Jacob Hansen. Omdat de band op dat moment zonder bassist zat, heeft Dean ook de baslijnen ingespeeld en hij voegde her en der ook nog enige smaakvolle strijkersarrangementen toe aan luttele songs. Een bassist is er inmiddels gevonden in Anthony J. Finch, dus kan Damnations Day weer volop de baan op met dit uitstekende nieuwe materiaal. We detecteren een muzikale evolutie van klassieke metal met thrash invloeden naar een meer progressieve richting. De band is dan ook nieuw bij Sensory Records. De songs klinken nog wel dynamisch en pittig, maar toch zijn de thrash invloeden sterk verminderd.

Opener ‘The Witness’ imponeert met harde riffs en enigmatische Toolachtige zang. De stompende riffs en de passionele zang vormen een mooi geheel en we krijgen een knappe gitaarsolo als toetje. Mark Kennedy heeft een krachtige stem en etaleert dit geregeld door ook de hogere regionen op te zoeken. Dat horen we in het massief klinkende ‘Dissecting The Soul’ dat wederom een lust voor het oor is. Meermaals doet de band me aan Fates Warning denken. ‘Colours Of Darkness’ kent een mooi contrast tussen gevoelig gezongen strofen en een krachtdadig refrein. Intussen strooit gitarist John King neoklassieke solo’s uit zijn hoge hoed. ‘I Pray’ kent weer wat bedachtzame stukken en ook een opmerkelijk middenstuk met atmosferische prachtige klanken. De zalvende samenzang is eveneens puik. Wat is dit een sterke plaat! Ze kent een rustpunt met de ballad ‘Into Black’ (mooi) met strijkers, maar munt terug uit in dynamiek tijdens ‘To Begin Again’ waarin (wederom) een atmosferisch middenstuk overgaat in een huilende, sensitieve gitaarsolo. Het dissonante en groovende ‘The Idol Counterfeit’ is hakkend en opruiend, hier komen thrash invloeden nog aan de oppervlakte. Ook in het titelnummer trouwens, wat dan weer even aan Nevermore doet denken, maar ook een heel sfeervol intro met zwevende gitaren (e-bow?) heeft. Er wordt besloten met het donkere, ingetogen ‘Diagnose’ dat de kaart van doorleefd sentiment trekt. Van begin tot einde is dit een album dat je een heerlijk gevoel geeft. Alles klopt! Klaar om ook eens Europa te bezoeken, want dat hopen we!

<< vorige volgende >>