Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Bostok - Dichotomy!

Bostok - Dichotomy!

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Koen W. : Het muziekjaar 2015 konden we bij Lords Of Metal op de valreep afsluiten met het debuut
Land Of Fire’ van het Spaanse Bostok.
Behalve een stukje vernieuwende muziek was het duidelijk dat er bepaalde voorwaarden verbonden waren om lid te zijn van deze band. Lijden aan minstens één vorm van psychiatrische aandoening was de hoofddoelstelling. Bij de zanger kwam daar nog eens ADHD en meervoudige schizofrenie bij. Twee jaar later komen ze nu met de opvolger ‘Dichotomy!’.

Al bij de eerste tonen, werd me duidelijk dat er zich nog geen beterschap in hun gezondheidstoestand heeft voorgedaan. Integendeel. Gitarist Manel neemt ook een deel van de zangpartijen voor zich. Een werkgroep van psychiaters buigt zich nog over hem om het juiste ziektebeeld te bekomen. Raar maar waar, het album werd nog steeds in eigen beheer opgenomen. Waar de geluidskwaliteit bij ‘Land Of Fire’ soms wat te wensen overliet, is er nu een enorme vooruitgang geboekt. Muzikaal wordt er ingewikkelder gespeeld en de vocalen klinken een stuk zelf zekerder. Toch is er nog volop ruimte voorzien voor vernieuwing en slaagt Bostok er terug in om authentiek over te komen.

Opener ‘Dichotomy!’ begint met een negatief klinkende spoken word stem waarna hevige riffs het overnemen. De brulstem van Sergio Jaén wordt voortdurend overgenomen door heldere zang. Na heel wat tempowisselingen krijg je naar het einde toe zelfs een volledig popdeuntje te horen. Voortdurend wordt je als luisteraar op het verkeerde been gezet. ‘The Feeling’ is nog zo een speciaal geval. Het nummer is eerder stevig en vormt een groot contrast met de zachte zang die gitarist Manel voor zich neemt. Het steeds herhaalde gilletje erin, geeft nog een extra hilarisch gevoel. Ook de elektronische inbreng is heel wat intensiever geworden. Zo lijkt het eerste deel van ‘Eternal Rain’ tot de nieuwe Alicante beach hit uit te groeien. Tot Sergio terug zijn diepe grafstem bovenhaalt en het idyllisch strandgevoel volledig verdwijnt. Het met voorsprong meest excentrieke nummer op dit album is ‘Pauze’. Aanvankelijk begint dit als een cynisch liefdesnummer en doet het ons denken aan één van die oude jaren zeventig aflevering van The Muppet Show waar Rowlf de vleugelpiano bespeeld met een emotioneel klinkende Freddy Mercury als gast. Alles ontaard in een doodszang waardoor de emoties al vlug verdwijnen. Naar het einde toe krijg je met nummers als ‘Hate The Hate’, ‘Under Chains’ en thrashy ‘Demons’ een nijdiger Bostok te horen dat ook met agressie en snelheid goed overweg kan.

Met ‘Dichotomy!’ gaat Bostok verder waar ze met ‘Land Of Fire’ gestopt zijn. Alles klinkt veel volwassener. Daardoor wordt duidelijk dat ze op enkele jaren tijd geëvolueerd zijn van vijf gekken naar vijf uiterst gedistingeerde gekken. Mensen die van afschuw wit uitslaan als ze tijdens het zappen per ongeluk op programma’s zoals Little Britain, Black Adder of Monty Python terechtgekomen zijn, mogen zich hier ver van houden. Fans van intelligente humor met een sarcastisch kantje zullen ‘Dichotomy!’ gewoonweg adoreren.

<< vorige volgende >>