Listen live to Radio Arrow Classic Rock
1476 - Our Season Draws Near

1476 - Our Season Draws Near

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder post rock / post metal

Release type: Full-length CD

Vera : Het is in de nazomer van 2016 dat we voor het eerst kennis maakten met het Amerikaanse 1476 als zijnde het geesteskind van het in New England woonachtige duo Robb Kavjian en Neil DeRosa. Hun intrede bij Prophecy Productions werd bekrachtigd door het heruitgeven van hun backcatalogus, bestaande uit drie albums en een ep. Het ingraven in deze materie, met name in ’Wildwood’, eindigde in een fascinatie voor dit enigmatische duo. Toen al kondigde men nieuw werk aan en met ‘Our Season Draws Near’ is dat ook daadwerkelijk uitgebracht eind maart.

Zoals de heren ook zelf aangeven, is elk album anders, een avontuur op zich. In die optiek geldt nog steeds dat elke creatie een neerslag is van een bepaald moment in het leven van de schepper(s). Voor 1476 is dit een intens en diepgaand proces op ‘Our Season Draws Near’. Men vindt neofolk in de momenten van bezinning als pure singer-songwriter. Daarna rockt men rauw en wild met enige punkinvloeden in de aanbieding. Luister maar eens naar ‘Winter Of Wolves’ en denk aan de gitaarsound van The Clash. Bovendien blijven atmosferische passages een sterk kenmerk van de band en dan rocken we vlot als Sólstafir (‘Ettins’) of sturen een knipoog naar Pink Floyd voor de mooie emotionele solo’s in ‘Our Silver Age’ en ‘Our Ice Age’, hetgeen je als laatste negen minuten durende track raakt tot op het bot. Het vangt allemaal heel introvert aan met beschouwende zang en heerlijke solo’s, maar dan draait men 180° om punky erop los te rammen – een nonchalance die echter doordacht is – net zoals tijdens uptempo songs als ‘Ettins’ en ‘Winter Of Winds’. Ook hier neemt men soms wat gas terug, maar er dient vermeld te worden dat de cleane zang soms verwordt tot ruwe schreeuwpassages, bij zwarte kunst aanschurkend. Dit alles om de nodige demonen uit te drijven. In ruimtelijke zweefvlucht komt men terug tot inkeer in ‘Solitude (Exterior)’ waarbij de stem van Mark Lanegan als referentie opduikt, maar ook de breekbare schoonheid van Sophia (nazaat The God Machine), zeker in het pakkende ‘Sorgen’.

Het contrast tussen weemoedige mijmeringen en alle remmen los gooien in uitgelaten rocksongs levert een interessante collectie songs met kop en staart op, voorzien van excellent en veelal uitwaaierend gitaarwerk van uitermate integere muzikanten. Bovendien schrijven ze ook nog diepgravende teksten waarover iedereen wel even tot bezinning komt. Is dat niet de gedroomde soundtrack om een winterse avond op te smukken met innerlijke warmte?

<< vorige volgende >>