Nocturnal Rites - New World Messiah

Nocturnal Rites - New World Messiah

Label : Century Media | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Ralph : Je wordt er zo onderhand bijna knettergek van. Uitstekende melodieuze power metal releases, en dan in het bijzonder die uit Scandinavië, dat we inmiddels wel als bakermat en voedingsbodem van het genre mogen bestempelen. Een stortvloed van albums zorgt er natuurlijk wel voor dat het allemaal een stuk minder overzichtelijk wordt, of toch niet? Het probleem is, dat het bijna altijd zeer sterke platen zijn, die door getalenteerde en ervaren muzikanten in elkaar worden geknutseld. Dat is dan vooral pijnlijk voor de portemonnee van de fans in deze barre tijden, maar zal uiteindelijk ook wel leiden tot krapte op de 'arbeidsmarkt' en verzadiging de stroming.

Mooi verhaal maar jullie hebben er nog niets aan, en ik betwijfel of jullie überhaupt iets aan deze review gaan hebben omdat ook "New World Messiah” van het Zweedse Nocturnal Rites de aanschaf weer meer dan waard is. Nocturnal Rites in geen nieuwkomer en is met deze plaat alweer toe aan het zesde album. Opnieuw een album waar kwaliteit hoog in het vaandel staat en melodie het sleutelwoord is. Daarmee heb ik gelijk de grootste onderscheidende factor met andere acts aangehaald. "New World Messiah” druipt van de melodie. Dat hoor je vooral in de ijzersterke (vaak dik aangezette) vocalen terug van zanger Jonny Lindqvist. Prachtige thema's in de nummers en spetterend gitaarwerk maken het feestje compleet, zonder daarmee de ritmesectie te kort te doen, overigens. Met deze plaat haal je dus melodieuze power metal in huis, die nog melodieuzer is dan 'normaal'. Het klinkt wellicht wat vreemd allemaal, maar beter kan ik het niet omschrijven. Gelijk vanaf opener "New World Messiah” gaat de band los. Via het heftige "Against The World” en het up tempo "Awakening” komen we vanzelf bij de (inmiddels bijna verplichte) hymne "The Flame Will Never Die”. Er is geen speld tussen te krijgen en ook de productie is dik in orde.

Gelukkig heb ik toch iets gevonden om over te zeiken, al is het van marginaal belang; de hoes. Het is weer een prachtige tekening van Leo Hao (Blind Guardian, Primal Fear, Iced Earth), maar het lijkt allemaal zo enorm op elkaar! De hoes had zo van iedere andere willekeurige band in het genre kunnen zijn en dat getuigd mijn inziens van gemakzucht en creatieve armoede. Vreemd dat zo'n creatief album in zo'n zoutloze verpakking terecht komt.

<< vorige volgende >>