Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ruins Of Elysium - Seeds Of Chaos And Serenity

Ruins Of Elysium - Seeds Of Chaos And Serenity

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Dit is weer een geval apart. Ruins Of Elysium werd opgericht in 2013 en bestaat uit de Italiaanse gitarist/bassist Vincenzo Avallone, de Braziliaanse drummer Icaro Ravelo die ook synthesizer speelt (en dat is het belangrijkste instrument met al die symfonische lagen, koren, violen, samples, etc…) en de Noorse zanger Drake Chrisdensen die men aanprijst als tenor. Als fan van Therion zijn we dus benieuwd en gaan een pact met de duivel aan voor 75 minuten.

Eerder had men behoorlijk wat succes met de EP ‘Daphne’, maar dit is dus een megalomane onderneming. ‘Kama Sutra’ wordt zoals verwacht gekruid met enige oosterse invloeden. Violen, gezang, allemaal vrij uitheems. Dan schiet men los op de gitaren en horen we massieve koorzang. Deze zal een erg grote rol gaan spelen als ‘zangpartner van onze tenor. ‘Shadow Of The Colossus’ vangt aan met pure symfonische muziek, dan weer koren, maar daarna maken we kennis met Drake. Hij klinkt okay, maar niet zo indrukwekkend als we gedacht hadden. Het voelt al vlug een beetje cheesy aan en het plakwerk klinkt te gekunsteld en synthetisch. Ik krijg een gevoel van ‘zoek de band’ tussen al die arrangementen die enkel uit een doosje kunnen komen bij twee muzikanten en een zanger. Af en toe wordt er wel gerockt in de volgende songs, maar de gitaren worden ondergesneeuwd door alle symfonische grandeur.

‘Iris’ is een kort ingetogen intermezzo, om ons daarna met ‘The Birth Of A Goddess’ voor te bereiden op het klapstuk van dit debuut. Het titelnummer is een veertig minuten durend epos dat opgedeeld is in vijf stukken. ‘Seeds Of Chaos And Serenity’ is geïnspireerd door Sailor Moon en deze compositie van Ruins Of Elysium verschijnt twintig jaar nadat het laatste deel van de Sailor Moon manga van Kodasnha verscheen. Het eerste deel kent een lang stuk van harpachtige klanken met koorzang vooraleer los te barsten. In het tweede deel spreekt een vrouw orakelend over zwevende synthesizers en horen we weer veel viool en die harpklanken. In de derde deel krijgen drums en gitaren dan eindelijk de ruimte om in de laatste twee delen weer erg symfonisch te werk te gaan. Een pluim voor deze heren voor het zoeken van een originele invalshoek, maar echt overtuigd ben ik niet. De tenorzang is ook niet je dat en in feite komt ze in het geheel weinig voor. Een vreemde plaat die op heel verschillende reacties gaat kunnen rekenen.

<< vorige volgende >>