Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Raptor King - Dinocalypse

Raptor King - Dinocalypse

Label : Eigen beheer | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Koen W. : Toen ik het promo exemplaar van deze EP toegezonden kreeg, moest ik toch wel eventjes lachen. De albumhoes lijkt wat op een jongensachtige tekening van de Ninja Turtles met alle mogelijke clichés en heel komisch getekend. In plaats van onze favoriete pizza etende schildpadden is het hoofdpersonage nu een reptielachtig wezen. Op de achtergrond zie je een wereld die op zijn einde draait en waar verwoesting hevig heeft toegeslagen. Via de bio verneem je dat het de reptielachtige King Raptor V is die na 74 miljoen jaar slaap terug wakker wordt in het jaar 2015. De slechte Pellator heeft de wereld verwoest en heeft ervoor gezorgd dat er geen fans meer zijn voor King Raptor. Samen met zijn vriendjes Nightsmoke en Don Coco gaan ze de strijd aan met als machtigste wapen de EP ‘Dinocalypse’. Als je dan nog ook eens de grappige albumtitels erbij neemt slaat de moedeloosheid al hevig toe. Ik had iets verwacht van slechte en hopeloos belachelijk klinkende goedkope thrashmetal. Het contrast kon echter niet groter zijn.

Opener ‘Dinocalypse’ begint als een lange neuriënde hymnesong. Na een minuut breekt een orkaan van progressieve metalcore los. Er wordt geregeld overgeschakeld naar nog zwaarder klinkende deathcore vermengd met thrash. De vocals zijn een aaneenschakeling van metalcore en deathcore.
Opvolger ‘The Witch’ begint met een hevige doodsrochel waarna domige riffs met laag gestemde gitaren overnemen. Halverwege gaat de band verder richting metalcore met een epische bijval. De zang is een mixtuur van heldere zang met grommende grunts. Het nummer met de langste titel: ‘The Long Way To Rock (Pom Pom Pom Pom Pom)’ heeft een trager ritme. De band bedient zich nu van power metal met hevige grunts in de refreinen. Opvolger ‘Fight n Roll’ is dan weer een volbloed black metalnummer die gaandeweg vermengd worden met death metal. Naar het einde toe krijg je dan weer die swingende jaren tachtig gitaarpartijen te horen waar Kvelertak zich zo goed van bedient. Eindigen doen ze met ‘Lonesome Raptor’, een smerig klinkend rock n' roll nummer met die typerende trage Black Sabbath doom riffs.

Ondanks de goedkope en komische verpakking is Raptor King een band met heel wat talent. Het verschil tussen alle genres die op korte tijd passeren, kan niet extremer zijn. Toch is alles in een vlot ritme gegoten en hoor je vijf uitstekende nummers van een band die het nog heel ver kan brengen. Anker je dus niet vast op het flauwe imago dat ze verspreiden. De inhoud ervan klinkt fantastisch.


  Geen score

Deel deze review met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>