Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Mammoth Mammoth - Mount The Mountain

Mammoth Mammoth - Mount The Mountain

Label : Napalm Records | Archiveer onder stoner

Release type: Full-length CD

Sicktus : “Nivelleren is een feestje!”… De naast in metal ook in politiek geïnteresseerde Lords Of Metal lezer zal daarin de woorden van Hans “De Trui” Spekman (1966-2017) herkennen. Voor wie ‘m niet kent, Spekman was in een vergrijsd verleden de voorzitter van een kleine centrumlinkse splinterpartij, de zogeheten “PvdA”. Met ‘nivelleren’ doelde “De Trui” indertijd op het ‘door inzetten van overheidsbeleid verkleinen van de verschillen in inkomen tussen arm en rijk’. Daar kunnen we het natuurlijk uren over gaan hebben, maar dat doen we niet, want A: Lords Of Metal is geen politiek magazine en B: ik bedoelde in het kader van de Australische rockers Mammoth Mammoth een heel ander soort van nivelleren: ik bedoelde het grijnslachend met de grond gelijk maken van de luisteraar. En dat dan graag op enigszins feestelijke wijze. Dat is tenslotte waar deze mastodonten van de Partij voor de Mammoet voor staan, nietwaar?

Ja. Althans, als we hun beloften uit hun doorbraakverkiezingsprogramma van 2012 moeten geloven, ook wel bekend als de 12 powerrockbreekpunten van ’Vol. III - Hell’s Likely’. In de jaren daarna heeft de Partij voor de Mammoet haar beleid stevig erdoor gehamerd, zoals onder andere tot uiting kwam op ’Hammered Again’ (2015) en het korte “A4’tje” ’Mammoth Bloody Mammoth’ (2016). Piketpaal na piketpaal werd door de band geslagen en ook het grass roots toeren langs kleine zaaltjes werd door de band volop gedaan. Ondanks dat de PvdM in die jaren trouw bleef aan haar beginselen en haar ideologische verentooi van bloed, zweet en bier, zagen we echter wel een daling in de waardering voor de uitgebrachte programma’s. Nog steeds wordt de PvdM hoog gewaardeerd, maar in deze woelige tijden ligt een ineenstorting op loer. Voor je het weet, ben je een uitgestorven diersoort, of ben je verworden tot een niet ter zake doend klein clubje. Kortom: het verkiezingsprogramma van 2017 (‘Mount The Mountain’) is een belangrijke mijlpaal voor de PvdM. Gaan de uitslagen weer stijgen, of zet de daling door? Blijven ze horen tot de zweterige elite, of worden ze een speler aan de zijlijn, voor wie enige bescheidenheid passend is? Laten we gaan kijken!

Het programma trapt af met titelsong ‘Mount The Mountain’, waarin we de partijbeginselen duidelijk herkennen: ruige riffs, ronkende bass, rocken-ende-rollen, op volle toeren planken zagend van dikke bossen hout. Hier en daar een welgemeend Yeah… Yeah… en een lekker zompige solo… Prima, gaan we de wereld niet mee veranderen, maar dit is verstandig beleid dat zich al vele keren heeft bewezen. Volgende programmapunt is ‘Spellbound’, door de PvdM ook op YouTube uitgelegd, ongetwijfeld in een poging ook de jongere kiezer achter zich te scharen. Qua bloedgroep is dit een duidelijke verwijzing naar twee fusiepartijen, Kyuss en Black Sabbath, waarbij de PvdM hier stevig opschuift naar het Kyuss spectrum, met ook wat Red Fang. ‘Hole In The Head’ is zelfs voor PvdM begrippen wel erg rechtoe-rechtaan en mist hoogtepunten. Het versnellen naar het einde toe om nog iets van een climax te bereiken komt wat geforceerd over en kan niet verhullen dat dit een vrij matige track is. ‘Kickin’ My Dog’ is ouderwetse Mammoet-kost: stampend, zwetend, rockend, feestend, scheurend, brullend en wild om zich heen schoppend. Toch klinkt ook deze track wat vermoeid. ‘Procrastination’ zit weer meer in de stoner hoek, terwijl ‘Sleepwalker’ weer loodzwaar rockt – beide zonder echt los te gaan. Het rockt, het is net aan pakkend genoeg, maar we zijn inmiddels gewoon beter gewend van de PvdM. De songs beklijven niet echt, overtuigen niet genoeg, blijven niet hangen. ‘Epitome’ doet nog een dappere poging en is één van de betere tracks, net als het wat meer uptempo ingestoken ‘Hard Way Home’ – dat dan weer een anticlimax kent met een fadeout. Ik kan er niks aan doen, dat blijf ik een zwaktebod vinden. ‘Wild And Dead’ klinkt vervolgens alsof het anderhalf keer zo snel en vilein had moeten zijn. Of laat ik het anders zeggen: nu een aardige track, maar had een serieus rockende motherfucker kunnen zijn met iets meer pit. Ook het ronduit saaie en nogal ongeïnspireerd klinkende ‘Cold Liquor’ mist ballen. Het album wordt afgesloten met de Kylie Minogue cover ‘Can’t Get You Out Of My Head’. Een originele keuze die verrassend genoeg heel behoorlijk werkt en leidt tot een aardige sleazy rockende ‘popsong’. Minpuntje van de cover is dat zanger Mikey Tucker andermans(vrouws) zanglijnen moet zingen, waardoor hij enigszins als een gekooide tijger klinkt.

Conclusie: auw. Dat valt stiekem vies tegen. ‘Mount The Mountain’ rockt nog wel, maar de band is haar frisse furie kwijt. Laten we hopen dat het slechts tijdelijk is en niet het gevolg van de slijtageslag die het afgelopen decennium ongetwijfeld geweest moet zijn. Over ‘Mammoth Bloody Mammoth’ schreef ik een jaar geleden dat die EP ”…wat trager, meer hypnotisch en experimenteler…” was, met als conclusie ”Niet verkeerd, maar geef mij maar de zuipende, snuivende, feestende fuck you! rock'n'roll kant van de band.”. Ook ‘Mount The Mountain’ komt een stuk trager, minder rock’n’roll en minder ‘feestend’ over dan het eerdere werk van de mannen. Minder vilein, minder overtuigend, minder pakkend, minder energiek. De stoner/rock band is meer naar de stoner gegaan en dat gaat ten koste van de rock. Is het daarmee een slechte plaat? Nee, maar wel (veel) minder goed en gaaf dan gehoopt – en dan we weten dat de band kan. En dat is jammer.

<< vorige volgende >>