Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Steel Panther  - Lower The Bar

Steel Panther - Lower The Bar

Label : Kobalt Music | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Ramon : Met het debuutalbum ‘Feel The Steel’ stormde Steel Panther de metal community binnen; de opvolger ‘Balls Out’ viel daarbij vergeleken wat tegen, maar was lang niet slecht en met ‘All You Can Eat’ consolideerde de band zijn status en wisten ze nog wel wat onverwachte invalshoeken te vinden. En met ‘Lower The Bar’ lijkt de band wederom te willen consolideren, qua onderwerpen en muziek. Uiteraard is een aantal actualiteiten opgenomen (Charly Sheen’s AIDS-besmetting), maar waar Steel Panther in het verleden het ene hoogtepunt liet opvolgen door het andere, lijken ze nu veel meer te kiezen voor een album met een eenduidige muzikale identiteit. Ik wil daarmee niet meteen zeggen dat het een plichtmatige schijf geworden is, maar de bron waaruit ditmaal geput is lijkt echt minder diep en minder breed.

De eerste vier nummers lijken willekeurig inwisselbaar. Daarna komt dan de eerste afwisseling in de vorm van een akoestische (folk achtige) ballad. Tekstueel (“that’s when you came in and blew me… that’s when you came in and blew me away”) is ie meteen ook wat romantischer en door dat softere begin stampt ie ook harder in als de band los gaat. Ze refereren trouwens ook naar het hoogtepunt met het eerste album in dit nummer. Voorts blijft het album redelijk vermakelijk, maar ik zie geen reden om de setlist ernstig aan te passen met deze nieuwe kunstjes. Alle nummers zouden niet meer dan een filler zijn op de vorige drie albums, dat is helaas helaas de bittere waarheid. Op ‘Now The Fun Starts’ hoor ik overigens voor het eerst ooit bij deze band een bas op de voorgrond.

Als ik toch een uniek nummer aan moet wijzen is dit hem, maar een knaller is het niet. Wel een origineel gecomponeerde plaat. ‘Pussy Ain’t Free’ is ook nog wel aardig, maar ook die had op alle drie de voorgangers niet er uit gesprongen. En de aangepaste ‘She’s Tight’ cover, die al een tijdje uit was, is ook geen bonus waar je voor naar de winkel rent. Het is een op zich prima, maar veel te voorzichtig en onopvallend album geworden. Wellicht wilden ze de titel ervan toch iets teveel eer aan doen. Als je verzamelaar bent, gewoon wel weer kopen natuurlijk. En daarbij, Metallica’s vierde album was ook niet hun beste en daar is het ook goed mee gekomen. Commercieel gezien dan. En dat geldt voor meer bands. Misschien moet ik er gewoon nog even aan wennen, maar zo catchy als eerder werk is het dus bepaald niet.

<< vorige volgende >>