Mar De Grises - The Tatterdemalion Express

Mar De Grises - The Tatterdemalion Express

Label : Firebox Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ook doom metal is niet meer gebonden aan continenten en bereikt ons nu vanuit alle delen van de wereld (Afrika even daargelaten). Dat bewijst het Chileense (!) Mar De Grises, naar ik veronderstel wel pioniers in Zuid Amerika want de groep werd reeds opgericht in 2000. Het proces om ginds gelijkgestemden te vinden duurde tot juli 2001 maar in deze bezetting zitten ze meteen goed want het klinkt fantastisch! We hebben hier niet te maken met veredeld demomateriaal maar worden verrast door heldere composities met een vloeiend en boeiend verloop. Er wordt voldoende afwisseling geschapen door de doom metal te mengen met allerlei andere invloeden, die soms zelfs niet uit de metalwereld komen en een klassiek en/of erg atmosferisch karakter hebben. De ene moment ontwaar ik de sfeer van Saturnus, even later zitten we middenin kosmische spielerei die teruggrijpt naar de vroege Pink Floyd.

Het geluid van 'The Tatterdemalion Express' (vrij vertaald: de supertrein der vagebonden) is on-Zuid- Amerikaans goed. Ik kan niet nalaten te vermelden dat Raphaël Franca van Poema Arcanus (Poolse doomgroep) instond voor de opnames, toch ook wel een bekende naam voor de liefhebbers dacht ik zo. En zo krijgen we zeven nummers, waarvan er vijf klokken rond de acht á tien minuten.

Nederige passages met 'n fluisterend instrumentarium en blozend geprevel worden afgewisseld met oerdoom uitbarstingen van totale overgave. Drumslagen als opspattend water, kristalheldere pianoklanken, een zinderende muur van gitaren,…we krijgen het allemaal al in het eerste nummer 'El Otro'. Het kan beschouwd worden als een opvoering in de schemerzone tussen waken en dromen. Het is in 'To See Saturn Fall' dat we een chaotisch, kosmisch intermezzo krijgen waarbij we met een beetje fantasie de planeet Saturnus inderdaad naar beneden zien duikelen. Maar ze wordt dan toch netjes opgevangen door het onversaagde net van de gitaren. Harmonische structuren in slepende textuur. Marcelo Rodriguez (die ook de zang verzorgt) lijmt dit alles aan elkaar met zijn bombastische toetsen. 'Storm' vindt zijn sterkte in de momenten van instrumentale bezinning waar ze heel breekbaar klinken om een moment daarna weer voluit te gaan in opklimmende gitaar oneliners. Na de zevende minuut krijgen deze Chileense barden hier losjes musicerend warempel de grandeur van het onvolprezen Saturnus!

Daarentegen is 'Recklessness' een erg toegankelijk nummer dat aanvangt met lichtjes vervormde gitaren en kabbelende piano. Maar Mar De Grises heeft ook een klassieke basis. Luister naar het instrumentaaltje 'Self Portrait No. 1' waarin de piano wederom centraal staat. Plots wakker geschud door 'Be Welcome Oh Hideous Hell' waar de vertrouwde flitsende riffs met fluisterstem weer de overhand nemen. 'Onirica' is een mooie afsluiter. Introvert begin, erg sferisch, een enkel aanzwellen tot volvet geluid en dan de opgang: een filmische apotheose in E Grandeur. Hier belanden we weer in het Umma Gumma tijdperk (experimenteel - Pink Floyd). Waarschuwing: deze cd werkt verslavend!

<< vorige volgende >>