Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dread Sovereign  - For Doom The Bell Tolls

Dread Sovereign - For Doom The Bell Tolls

Label : Van Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : In 2014 bracht Dread Sovereign het sterke debuut ’All Hell’s Martyrs’ uit en hiermee maakten we kennis met een nieuw collectief waarbij Primordial zanger Nemtheanga (ook in Twilight Of The Gods) betrokken was. Primordial drummer Dubh Sol was trouwens ook van de partij, maar die heeft intussen de fakkel doorgegeven aan Johnny King. Het trio dat authentieke, ruwe doom metal speelt en meldt beïnvloed te zijn door Venom, Saint Vitus en Cirith Ungol, wordt gecompleteerd door gitarist Bones en deze kruidt de songs met zijn vurig en soms psychedelisch aandoend spel.

Het titelnummer waarmee het album van start gaat is een apocalyptische sfeerintro waarin klokken luiden, gure wind raast en weemoed heerst. Dan weerklinken de solide doom riffs van ‘Twelve Bells Toll In Salem’. Dertien minuten lang geeft Dread Sovereign het beste van zichzelf en dat is naast de welhaast iconische, expressieve zang van Nemtheanga, vurige, maar sensitieve solo’s en een uiterst obscure sfeer. Intens en episch. Na zes minuten is er een experimentele passage met prominente bas (gespeeld door Nemtheanga) en weer die klok. Na dit trage, slepende hoogtepunt volgt het van pittige Black Sabbath riffs voorziene ‘The World Is Doomed’. Snel en strak is dit een opzwepend, heftig rockend nummer waarin de bas aangeeft wanneer het tijd is voor mooie vervormde klanken en het zowaar psychedelisch wordt. Even mistig blijft het in het interludium ‘Draped In Sepulchral Fog’. Het uptempo ‘The Spines Of Saturn’ gooit heel wat vervorming in de weegschaal, zelfs van de zang en het strakke spel heeft new wave invloeden. Het is opmerkelijk catchy en zwevende mellotron klanken geven het een episch gevoel, zekere wanneer de zang echt galmend en verkondigend wordt. Dit alles wordt wederom opgesmukt met een keur aan uitstekend gitaarwerk. Als toemaatje geeft men ons nog de Venom cover ‘Live Like An Angel, Die Like A Devil’: rudimentaire rock-‘n-roll met opgefokte bravoure. Puik album, alleen wat aan de korte kant wat eigen materiaal betreft. Het smaakt immers naar meer.

<< vorige volgende >>