Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Dool  - Here Now, There Then

Dool - Here Now, There Then

Label : Prophecy Productions | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : De eerste keer dat we de naam Dool onder ogen kregen was op Prophecy Fest 2016. Zij waren als één van de eerste bands aangekondigd om op Prophecy Fest 2017 te spelen. Als onbekende band hadden ze een goede beurt gemaakt op Roadburn en in september verscheen de veelbelovende single ’Oweynagat’. Er bleek veel meer aan de gang. Het feit dat twee leden van het betreurde occulte gezelschap The Devil’s Blood nu te vinden waren in Dool veroorzaakte al een hype. Dat zangeres Ryanne van Dorst met Elle Bandita reeds naam gemaakt had in het lichtere genre en op tv – we treden niet in details - gooide olie op het vuur. Kortom, de ideale voedingsbodem om Dool te lanceren met vuurwerk. Zit daar geen marketing achter? Komt Dool tegemoet aan onze wensen van een sterk debuut in muzikaal opzicht? Het antwoord is ja!

Als je hen één ding moet nageven is dat ze verrukkelijke, aanstekelijke songs schrijven. Soms met de toegankelijkheid van poprock in het refrein, maar steeds met oog op occult en heavy bezig zijn. Dit terwijl het nooit metal wordt, maar eerder lonkt naar hardrock uit de jaren zeventig. Goh er zijn tig invloeden te vinden, zodat dit geen makkie is om te categoriseren. Dat hoeft ook niet, het is prima muziek met een ambitieuze zangeres die eerder neigt naar Patti Smith dan naar de nachtegalen die Nederland zo bekend maken. Men gaat bijzonder sterk van start met ‘Vantablack’ dat tien minuten lang intrigeert. Het begint introvert met tokkelende gitaren, maar die melodie blijft meteen hangen en wijkt eigenlijk niet veel af van ‘Fullmoon Madness’ van Moonspell, maar dan in zachtere vorm. Het is een stuwende hymne met beheerste zang en op het laatst een prachtige gitaarsolo. De tokkel en droge drums van ‘Golden Serpents’ doet me dan weer aan ‘Don’t Fear The Reaper’ van Blue Öyster Cult denken. Het is vlotte gothic rock met een bijzonder aanstekelijk refrein dat we nu al meebrullen.

In ‘Words On Paper’ komen veel verschillende stemmetjes van Ryanne aan bod: van haar snedige Patti Smith occultisme tot lief (atmosferische passage) tot bezwerende samenzang. Gekroond met weer een geweldige gitaarsolo. De vervorming en fratsen in ‘In Her Darkest Hour’ is wat minder, maar dan volgt de single ‘Oweynagat’ en die is inmiddels uitgegroeid tot een song die ik dikwijls speel. Het vangt aan als The Cure (of toch new wave), maar buiten een catchy refrein valt er ook veel spirituele bagage te halen. De esoterische zang (Black Mountain) gaat over in een bluesy solo en verandert van gedaante in gierend vioolspel. Ik kan nu al niet wachten om dit op Prophecy Fest te zien! ‘The Alpha’ sluipt met zware doominvloeden je kamer binnen. Dit is weer erg episch, maar ook swingend, met zowel fragiele zanglijnen als samenzang. De vlugge tokkel aan begin en einde van ‘The Death Of Love’ omvat een track met stuwkracht en mooie solo. Alweer. Om dan wild rockend te eindigen met ‘She-Goat’. Mijn oorspronkelijke reserves zijn dan ook als sneeuw voor de zon verdwenen: deze outfit heeft talent!

<< vorige volgende >>