Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Tim Bowness - Lost In The Ghost Light

Tim Bowness - Lost In The Ghost Light

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Tim Bowness verwierf bekendheid aan de zijde van Steven Wilson in No-Man, maar in 2004 bracht hij ook een eerste soloplaat uit. Vervolgens duurde het tien jaar eer er een tweede kwam maar sindsdien gaat het vlot, want twee jaar na ’Stupid Things That Mean The World’ ligt het vierde soloalbum in de schappen. De man heeft intussen een duizelingwekkende cv, werkte met de groten der aarde en mag dan ook uitpakken met een vaste band met coryfeeën plus nog wat gastmuzikanten. Leden van No-Man, The Pineapple Thief, Paatos en Porcupine Tree vinden we in zijn kernband, maar er zijn ook nog vijf gastmuzikanten, waaronder Ian Anderson van Jethro Tull.

‘Lost In The Ghost Light’ is een conceptalbum over de overpeinzingen van een klassieke rockster in de nadagen van zijn carrière. Dat levert mooie, herkenbare teksten op en Tim op en top als gesofistikeerde singer-songwriter. Meer dan ooit staat de omfloerste stem van de man centraal. We kunnen de instrumentale begeleiding zelfs vrij sober noemen, zonder de extravagantie van etalerende progstukken (behalve in het onrustige ‘Kill The Pain That’s Killing You’ dan). Drie songs werden summier aangezet met orkestrale arrangementen van Andrew Keeling. ‘Words Of Yesterday’ zet de toon met lieflijke gitaarpartijen en kalme zang, later horen we ook orgel en dwarsfluit (Ian Anderson). Piano en bas vormen de basis van het met synths verrijkte ‘Moonshot Manchild’, een track van negen minuten. Het is fluwelen muziek als een aai, maar wel met sterk analyserende teksten. Nadat het enige ‘wilde’ nummer (veel percussie) gepasseerd is (‘Kill The Pain That’s Killing You’) horen we in de volgende songs enige orkestratie. Mooie violen en een huilende gitaarsolo smukken het lange ‘You’ll Be The Silence’ op. Hier en daar wordt er in de songs in crescendo gegaan, maar wel op een voorzichtige manier en in afsluiter ‘Distant Summers’ met zijn mooiste melodielijnen, komt Ian nog even dwarsfluit spelen. Het album staat ook bol van melancholie en brengt rust in je ziel, terwijl de eerste lentestorm rond het huis giert. Net zoals de voorganger is dit mooie, maar erg rustige luistermuziek om bij weg te zinken in mijmeringen in een comfortabele zetel. Wie de vorige albums goed vond, zal ook deze in de armen sluiten.

<< vorige volgende >>