Listen live to Radio Arrow Classic Rock
The Raven Age - Darkness Will Rise

The Raven Age - Darkness Will Rise

Label : BMG | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Wilco : Wanneer een spruit van een grootheid in de metal met zijn band hun debuut album uitbrengt zijn de verwachtingen hoog gespannen. Dat is niet zo gek. In dit geval is het George Harris, zoon van Steve Harris. Ik neem aan dat ik niet meer hoef te vertellen van welke band die man ook al weer is? The Raven Age is geen project van de zoon van, maar een volwaardige band. De vergelijkingen met het grote Iron Maiden kunnen wat mij betreft dan ook gerust achterwege gelaten worden. Vooral omdat de muziek er echt niet bijzonder veel op lijkt en volledig op zichzelf staat.

‘Darkness Will Rise’ bevat maar liefst dertien songs. Door concurrerende, internationale media wordt er grotendeels zeer lovend over deze songs gesproken. De chauvinistische Britten noemen het zelfs de nieuwe metal hoop van Groot Brittannië. En wat vindt Lords Of Metal er van dan? Eerlijk gezegd ben ik er niet zo van onder de indruk. Slecht is het allerminst, maar ik sla echt niet stijl achterover van wat ‘Darkness Will Rise’ me te bieden heeft. Het betreft hier modern/heavy metal, maar veel passages zouden ook door kunnen gaan voor heavy/pop/rock en vooral emo. De eerste vergelijking die me te binnen schiet is die Therapy?. Die band klinkt wel anders, maar dit doet me wel vaak denken aan de Ieren. Net als die band weet men beklijvende melodieën te schrijven en zit de muziek vol afwisseling, zowel in tempo als intensiteit. Qua thematiek heeft het meer weg van traditionele heavy metal. Een band die me ook te binnen schiet is Avenged Sevenfold. Dat is helemaal niet verkeerd natuurlijk (behalve Avenged Sevenfold, dat is wel verkeerd). Maar helaas… ik ben erg kritisch als het op de vocalen aan komt en dáár zit ‘m nou juist het probleem. Zanger Michael Burrow heeft geen prettige stem. Hij heeft niet genoeg power om de melodieën te voorzien van de nodige emotie en diepgang. Bovendien lijkt het alsof er een effect op zijn stem zit (autotune?) waardoor hij erg nasaal klinkt. Op verschillende media wordt de muziek als metalcore omschreven, maar daar hoor ik bitter weinig van terug. Zoals gezegd bestaan grote delen uit pop/rock met een flinke lading emo. Dat is onder geharde metal liefhebbers niet de meest populaire stijl en dit album is dan ook vooral voer voor Amerikaanse pubers.

Het hier bij laten zou de band echter wel te kort doen. Vergeleken met de bekende US-puber bands kent de muziek van deze heren meer diepgang en zijn de songs gewoon beter. De gitaren kennen sterke, mooie leads. De drums hadden wel wat energieker gemogen. Wanneer men gas geeft is men op z’n sterkst. De kalmere passages zijn te emo en eentonig. De snellere stukken vermaken echter wel. Ik denk dat er met een betere, meer pure, zang veel meer uit dit album te halen is. De muziek leent zich erg goed voor getergde zang zoals we die kennen van Jorn Lande en David Draiman.

We kunnen concluderen dat deze band in elk geval niet mee probeert te liften op het succes van de band van een van de pappa’s, maar dat men in staat is iets eigens neer te zetten. Met de nodige aanpassingen is er inderdaad hoop op iets veel fraaiers. Maar de nieuwe hoop van de Britse metal? Nee, dat zijn ze nog lang niet.

<< vorige volgende >>