Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Nailed To Obscurity  - King Delusion

Nailed To Obscurity - King Delusion

Label : Apostasy Records | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : Dit is een mooi voorbeeld van een band die een hele tijd onder de radar gebleven is, maar toch onze volle aandacht verdient. Er bestaat nog bezielde doom/death metal met feeling voor een vloeiende edoch bijzonder strakke en boeiende opbouw der vrij lange composities. Geen hectische dubbele basdrums en hysterisch geschreeuw, maar weloverwogen en smaakvolle songs met veel eminent gitaarwerk.

Nailed To Obscurity heeft het allemaal! De traag ontwikkelende spanningsbogen met een rollende grunt als toetje; de huilende gitaarsolo’s om je te ontroeren, af en toe een semi-akoestische passage met contemplatieve zanglijnen en de diep getormenteerde sfeer om je te wentelen in miserie op weg naar de verlichting! Wij hadden de hoop opgegeven om nog een volgende band in die aard te ontdekken, maar ze bestaan! Uit Noord Duitsland komt dit viertal dat Opeth, Katatonia en Paradise Lost als jonge snaken gretig in zich opslurpte, om daarna de eerste, moeilijke stappen naar eigen roem te zetten. Sommige bands hebben een blitz carrière, maar deze zeker niet. Stap voor stap moest elke hindernis genomen worden. Maar het resultaat op ‘King Delusion’ is een oorstrelende belevenis voor elke doom/death metalfan.

Dat vangt al beresterk aan met het titelnummer dat sappige grunts afwisselt met wanhopige cleane zang op een bedje van strakke riffs en huilende solo’s. In ‘Protean’ is de klare zang dan weer vol weemoed en refereert het solowerk van Jan-Ole aan Riverside. Het atmosferische, trage ‘Apnoea’ vloeit zachtjes over in het emotionele ‘Deadening’ dat losjes gespeelde gitaarstukken ondersteunt met inventieve drumpatronen. Onze voorlopige favoriet is ‘Memento’ waarin men de gitaar laat klinken als zwevende synthesizers of piano (tijdens de fluisterzang). In elke song is het gitaarwerk bloedmooi en dat komt in overvloed aan bod in het twaalf minuten durende opus ‘Uncage My Sanity’. Hoe gevoelige passages zelfs sterk aanleunen bij Pink Floyd horen we tevens in het vrij vlotte ‘Devoid’ en het machtige, spannende ‘Desolate Ruin’ waarin men op heerlijke wijze in crescendo gaat naar een climax. Dit is een album dat van begin tot einde een balsem voor de ziel is, superieur geproduceerd door Victor Santuri (Triptykon, Dark Fortress).

<< vorige volgende >>