Pain Of Salvation - 12:5

Pain Of Salvation - 12:5

Label : Inside Out | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Wat is dat toch met al die progressieve metalbands die plotseling op de ouderwetse, akoestische toer gaan? Opeth, Threshold, Dead Soul Tribe, Anathema (Daniel's solo-uitje) en ook Pain Of Salvation gooiden tijdens hun optredens in 2003 allemaal (tijdelijk) hun snoeren uit hun apparatuur, pakten de krukjes erbij, haalden de kaarsjes en aanstekers tevoorschijn en hingen de intieme, ruwe-bolster-blanke-pit uit. Is dit een nieuwe tendens? Een back to basics? Of een toevallige samenloop van collectief bewijsmateriaal om duidelijk te maken dat het materiaal van de huidige eredivisie der progmetallers niet alleen rechtovereind blijft door de hoeveelheid toegevoegde decibellen, maar dat de composities ook in gestripte versie krachtig genoeg zijn voor het broodnodige kippenvel en aanverwante organische stuiptrekkingen?

Maar een komkommersjeel aantrekkelijkere knieval naar een bewuste ontworteling van het metalen karakter of niet: in alle voornoemde vijf gevallen wordt deze laatste vraag met zinderend bewijsmateriaal volmondig bevestigd. Slechts Threshold morste iets met hun magie, maar Pain Of Salvation bewijst andermaal de kunst van het inspelen op je intellectuele muziekgevoel. Met akoestische gitaar en bas, piano, de synthesizer op klavecimbelstand, Johan Langell die zijn houten drumstokjes vervangt door zwiepende brushes en tenslotte Daniel Gildenlöw's octavenacrobatiek zijn ze wederom een zalving voor je oren.

In mei vorig jaar in hun thuisstadje Eskilstuna opgenomen laat de band in alternatieve, akoestische vogelvlucht je een uur lang op het puntje van je stoel zitten. Het alternatieve aspect zit 'em in de opzet van het repertoire. De show is opgedeeld in drie stukken - de grappige woordspelingen 'Genesis', 'Genesister' en 'Genesinister' - en hiervan bestaat het tweede deel uit een "conservatieve" akoestische selectie van hun albums. Het eerste en derde deel bestaat uit het tweedelige, superlange 'Brickwork'. Denk je in eerste instantie met een ellenlang nieuw nummer te maken te hebben, schijn bedriegt, want het blijkt te bestaan uit gearrangeerde (onder)delen van diverse PoS nummers die soepeltjes in elkaar overlopen. Een soort medley, maar dan toch weer net even anders. Om een tipje van de sluier op te lichten: ook al zal je de titel niet op de tracklist zien staan, publieksfavoriet 'Ashes' ontbreekt heus niet.

Naast sublieme vertolkingen van 'Undertow' en 'Reconciliation' is het onbetwiste hoogtepunt een ijzingwekkend ijzersterke versie van 'Chain Sling'. Tot mijn frustratie speelden ze dit nummer niet die drie keren dat ze sinds de release van 'Remedy Lane' (2002) in Nederland waren (met Dream Theater, een eigen headline tour en als hoofdact Headway Festival) en de enige reden die ik daarvoor kon bedenken was dat ze niet bij machte waren om dit gevoelige, fragiele meesterwerkje live te vertolken. Had ik dat even mis! Ze flikken het hier zelfs om de intensiteit zowaar nog te verhogen - vooral dankzij de prachtige vierstemmige harmony vocals - en al spoedig biggelen de tranen over mijn wangen om zoveel schoonheid. Volgende keer ook in Nederland spelen, makkers!

En nu wachten op 'Be' dat al over een paar maanden verwacht mag worden. Ook hierop zal weer live werk komen te staan, maar wel nieuwe composities en naar het schijnt zullen ook de studio uitvoeringen van deze songs eraan gekoppeld worden en wellicht zelfs een DVD. Part 2 van 'The Perfect Element' zal dus waarschijnlijk pas met Sint Juttemis verschijnen, maar misschien dat er met 'Be' tekstueel weer net zo gegraven wordt als op 'Remedy Lane', dat middels haar emotionele diepgang een literaire hoogvlucht bewerkstelligde dat ik niet eerder in moderne rockmuziek was tegengekomen.

<< vorige volgende >>