Sigh - Imaginary Sonicscape

Sigh - Imaginary Sonicscape

Label : Century Media | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Recenseren heeft zo zijn voordelen: promootjes krijgen, praatjes met bandjes, gastenlijsten, je kent het wel. Of niet? Maar het heeft bij mij ook een ander voordeel. Ik luister wat bewuster naar de muziek. Zo ken ik bijvoorbeeld dit Japanse Sigh al vanaf hun black-metaldebuut 'Scorn Defeat'. Maar eigenlijk ken ik ze toch ook weer niet. Ik heb dat wel 'ns: je koopt een CD, je luistert hem een keer, soms 2 keer, soms maar voor de helft en dan verdwijnt deze in de kast. En komt merkwaardig genoeg nooit meer uit de kast, ondanks datgene wat je hoorde wel aansprak. Nogal oppervlakkig niet? Zo had ik dat met Sigh: ik bleek er al 3 CD's van te hebben, maar als men mij vorige maand zou vragen wat ik van de band vond, dan stond ik of te liegen of met m'n bek vol tanden. Want ik had er eigenlijk geen idee (meer) van hoe de band klinkt. Middels hun nieuwe, 5de CD, 'Imaginary Sonicscape' en een nieuwe duik naar hun oude CD's ben ik nu weer helemaal bij. En was ik in de vorige editie al vol ontzag over de diversiteit van Rakoth dat klassiek, folk en (black) metal met elkaar mixte, met het Japanse Sigh worden er zo mogelijk nog meer stijlen door elkaar gehusseld: symfonische/progressive rock, thrash metal, klassiek, jazzcocktails, elektronica, zelfs een discotune (op 'A Sunset Song') en reggae hoorde ik ergens langskomen: de hele muziekencyclopedie moet er aan te pas komen om alle stijlen en invloeden te kunnen verwoorden. Alleen hun blackmetal roots zijn toch wel uitgewist. De voornaamste drijfveren zijn toch de thrash-georinteerde zang (doet me vooral tijdens 'Scarlet Dream' nogal aan Coroner denken) en psychedelische, symfonisch georinteerde progressieve rock uit de jaren 7o dat in een metal-jasje is gestoken. En niet te vergeten: het zijn ook liedjes met kop en staart, maar daar moet je wel even voor gaan zitten. Maar het loont vast de moeite. Enig minpuntje vind ik toch dat in combinatie met de uiterst diverse muziek de zang toch wat beperkt overkomt. Maar ja, onze paddestoeletende vrienden uit Japan zijn nu eenmaal verzot op Europese thrash metal uit de jaren 80. Voor meer informatie over deze cd, de band en hun muziek: lees het interview wat ik per e-mail had met multi-instrumentalist Mirai.

<< vorige volgende >>