Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Michael Dietrich - Across Open Seas

Michael Dietrich - Across Open Seas

Label : Eigen beheer | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Wim S. : Michael Dietrich is een Duitse zanger/gitarist die naar eigen zeggen moeilijk in een (muzikaal) hokje te plaatsen is. Zijn zang en zijn gitaarpartijen vormen de basis van de songs, waarbij hij uitgaat van het aloude adagium ’a good song always works on an acoustic guitar’. Ongetwijfeld Michael. En ik vind het ook geweldig om te lezen dat je bent beïnvloed door bands als Led Zeppelin, Deep Purple en zelfs Savatage en dat je gitaarwerk herinnert aan Richie Blackmore en Yngwie Malmsteen. Heel fijn als je dergelijke namen noemt in je meegestuurde bio, maar het is jammer als je daar vervolgens muzikaal niets van waarmaakt. Dan kan ik je dus niet meer serieus nemen. En dat is ook weer jammer.

Want de frontman van Dead Man’s Boogie (nooit van gehoord) heeft een serieus album opgenomen. In (nagenoeg) zijn eentje welteverstaan. En misschien is dat ook meteen het pijnpunt. Je hoort zo overduidelijk geen band spelen op deze CD. Je hoort inderdaad een man die zingt, die gitaren en een bass heeft ingespeeld en wat heeft zitten kloten met een drumcomputer. Bovendien is de man er niet in geslaagd om sterke nummers te schrijven. Integendeel. De nummers zijn saai, zonder verrassing en veel te serieus. Het album opent met ‘Running Against The Wind’, een track die weinig meer te bieden heeft dan een goeie gitaarsolo. Het volgende ‘To The Farthest Shore’ is symptomatisch voor het werk van Dietrich: het nummer duurt met bijna zes minuten veel te lang want er gebeurt gewoon helemaal niks in. Daarnaast word je gek van die verschrikkelijke zanglijn (‘hey ho’). ‘A Sailor’s Song’ is best een aardig liedje, met meerstemmige (hoewel gedubte) zanglijnen en met vier minuten gelukkig ook niet te lang. Dietrich klinkt overal erg serieus. Ik kan me niet voorstellen dat de man gelachen heeft in de studio tijdens het opnemen van het album. Want dat zou je moeten horen. En dat hoor je dus niet. Ook het zoete ‘The Open Sea’ lijdt aan eerder genoemd syndroom. Het zijn allemaal inwisselbare, fragiele liedjes van een multi instrumentalist die er goed aan doet volgende keer niet alleen de studio in te gaan. Dit is simpelweg niet goed genoeg.

<< vorige volgende >>