On Thorns I Lay - Egocentric

On Thorns I Lay - Egocentric

Label : Eyes Of Sound | Archiveer onder doom metal

Release type: Full-length CD

Vera : On Thorns I Lay, voor de doom/gothic metalfan een vaste waarde sinds hun debuut in 1995 ("Sounds Of Beautiful Experience), blijkt in de loop der jaren al heel wat bezettingswijzigingen overleefd te hebben. En van de voornaamste redenen hiervoor is dat de Griekse kern van deze groep, bestaande uit Chris (gitaren) en Stefanos (bas) enkele jaren medicijnen ging studeren in Boekarest (Roemeni). Na hun terugkeer in het land van de Olympus werd in 2001 een deal gesloten met Black Lotus Records. (voorheen waren ze kind aan huis bij Holy Records). 'Angeldust' was een kei van een getormenteerd werkstukje dat liet vermoeden dat de groep een andere koers ging varen, ntje dat welhaast rudimentair wordt doorgezet op de nieuwe release 'Egocentric'.

Deze depressieve sferen worden bereikt zonder een overmaat aan toetsen, de vrouwelijke vocalen zijn zogoed als verdwenen en de emoties worden vervat in kortere nummers. Dit geluid werd de laatste drie jaren verder uitgewerkt tot een acceptabel geheel. Dit is vooral gegroeid uit de samenwerking tussen beide gitaristen (muzikaal) terwijl oudgediende bassist Stefanos een flinke lap tekst levert. De violen of toetsen treden nog maar sporadisch op de voorgrond en het sfeerbeeld wordt bepaald door een algehele melancholie die we ook aantreffen bij een groep als Katatonia. Waarom deze vergelijking? Wel, er wordt niet meer gegrunt en de raggende gitaren neigen naar het geluid van een Katatonia. Er wordt gezongen met 'n snik in de stem, een nummer als 'Poster On A wall' kent zelfs Opeth trekjes, maar simpeler. Alternatieve invloeden met hoekige ritmes en lijzige zang vinden we in 'Afraid To Believe'. En wat te denken van een kalm nummer als 'Unsung Songs', met bitsige gitaarinterventies? Dat toch weer pompend, energiek gitaarwerk bevat naar het einde toe. Ruimtelijke effecten duiken op in 'Lack In Resorts' terwijl de algemene trend erg rustig wordt in de volgende nummers. Soms doet de stem van Minas me zelfs denken aan Eddy Vedder (Pearl Jam) en wordt er geflirt met de emo-trend.

Maar het is een wolf in schaapsvermomming want er zijn best nog hardere randjes aan deze uitgave. Onverwacht kunnen ze hard uithalen, zelfs al is dit grotendeels onderhuids. Vroegere symfonische invloeden krijgen tevens hun plaats, zo drijft 'Rampant Of K-ism' op frivole viool melodien en is 'Dawn Of Loss' een herkenbaar stukje droefenis waar gesproken fragmenten, aarzelende gitaarklanken en de heldere zang van ene Sofie voor een optimale sfeer zorgen. Een internationaal product met een verscheiden sfeerbeeld, geproduceerd door niemand minder dan Fred Normann in de Fredmann Studios in Zweden, dat is wat we hier te horen krijgen. En ondanks het wedden op meerdere paarden is dit een boeiende creatie. De zoektocht van deze Griekse helden gaat verder en voor een beetje avontuurlijke muziekliefhebber is dit een vette aanrader.

<< vorige volgende >>