Rollins Band - Nice

Rollins Band - Nice

Label : Steamhammer/SPV | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Het was 1992 en ik was zwaar into Warrior Soul. De band rondom Korey Clark zou optreden op Dynamo Open Air en dit zou bij voorbaat het hoogtepunt van die dag voor mij worden. Ook voor m'n zus die mee was gegaan (en die tegenwoordig alleen maar in karaoke-bars te vinden is om mee te kunnen brullen op Abba en The Sound Of Musichelaas: het spijt me, ik heb gedaan wat ik kon). Maar eenmaal gearriveerd in Eindhoven (was het toen op de kunstijsbaan?) kregen we te horen dat Warrior Soul niet doorging en dat daarvoor Henry Rollins een optreden zou verzorgen. Henry wie? Verdomme, wij willen Warrior Soul! Krijgen we een of andere nobody als vervanging. Lekker fraai is dat Of wacht, is dat niet die spierbundel met die grote getattoeerde zon op z'n rug? Zal dat dan wat wezen? Nou, dat kregen we dus snel in de gaten! Geweldig, wat een optreden! Die boosheid, die intensiteit, de gedrevenheid en de bezieling dat deze ex-Black Flagger in zijn muziek legt was behoorlijk indrukwekkend. De muziek an sich was dat veel minder. De op blues geschoeide hardcoremetal klinkt voor een minuut of tien, twintig erg heftig, maar dan dreigt door eenvormigheid te verveling toe te slaan. Op plaat welteverstaan, heb ik naderhand gemerkt. Maar live niet. Dat compenseert Ome Henry wel met z'n performance. Toch werden z'n CD's ook steeds minder intens en konden 'Weight' en 'Come In And Burn' niet in de schaduw staan van 'Do It', 'Turned On' en 'The End Of Silence'. Henry gooide het vervolgens op een andere boeg: ontsloeg zijn band en zette 3 jonge, frisse en onervaren muzikanten op zijn loonlijst. Dat pakte goed uit: zijn vorig jaar verschenen 'Get Some Go Again' klonk een stuk losser, genspireerder en energieker. En die lijn wordt nu met deze CD voortgezet. Het tempo zit er goed in en de tracks zijn over het algemeen lekker stevig uitgevallen (zoals het punky uitgevallen 'Whats the matter man'). Uitzondering is 'Up For It', dat met zijn Peppers-funk en door de black female-backgounds zelfs een beetje soul heeft. Een erg apart en afwijkend nummer voor Henries doen. Later op de CD komen er ook wat meer tragere nummers voorbij, waarvan 'Going Out Strange' wel een vette groovy Black Sabbath-riff heeft. Het afsluitende rock&roll nummer 'Let The Devil Out' klinkt als een heerlijke spontane jamsessie. Lekker schijffie, Henry. Maar alwr een vrouw op de hoes! Deze keer zelfs geheel ontkleed (neenee, het valt mee, je hebt "het" allemaal discreet verhuld met bankbiljetten). En dan zing je ook zo nadrukkelijk 'I'm just lonely' in het nummer 'Hello'. Heeft onze harde werker, zanger, dichter, schrijver, spoken word-performer, jazz LP-verzamelaar en fitness-freak dan eindelijk na al die jaren van Spartaans celibataire levenstijl toch behoefte aan wat vrouwelijk gezelschap? Als je maar muziek blijft maken, in plaats van de afwas te doen!

<< vorige volgende >>