Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Meshuggah - The Violent Sleep of Reason

Meshuggah - The Violent Sleep of Reason

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Job : “We all rip off Meshuggah!”. Devin Townsend schreeuwde het vijf jaar geleden al van de daken op zijn meesterwerk ‘Deconstruction’ en wie kan hem ongelijk geven. Het Zweedse vijftal is al sinds begin jaren 90 een van de meest invloedrijke bands in de modern extreme metal. Vergeet Black Sabbath, vergeet Metallica, vergeet Maiden en Priest: voor heel veel moderne bands is het Meshuggah die de kroon spant en dat mag ook wel. De band gooide in 1995 al hele hoge ogen met ‘Destroy Erase Improve’ waar ze meteen begonnen te tarten met de wetten die muziek toen kende. En dat doen ze nu, elf jaar later nog steeds want er is in onze hedendaagse scene nog steeds geen enkele band die kan tippen aan Meshuggah als het aankomt op Zweeds sonisch geweld.

Genoeg geschiedenisles, tijd voor ‘The Violent Sleep of Reason’. Waar ‘Koloss’ misschien nog wat traag was en misschien iets te djenty (beetje raar om te zeggen over een band die de sound heeft verzonnen, maar toch), laat ‘The Violent Sleep of Reason’ weer een strijdkrachtig Meshuggah horen dat de agressie en vooral de creativiteit op de vrije loop durft te laten. Geen eentonige beuknummers als ‘Demiurge’ meer, maar daarvoor in de plaats de goeie oude hypnotiserende kwaliteiten van ouder werk. Nummers als ‘MonstroCity’ en ‘Into Decay’ kennen hun gelijken niet in de muziek van vandaag. Als muziek beschouwt kan worden als het uiten van de psyche van de mens, dan vraag ik me af wat voor compleet gestoorde buitenaardse levensvorm heeft huisgehouden in het hoofd van drummer Tomas Haake, die voor het eerst het leeuwendeel van het compositieproces voor zijn rekening heeft genomen.

Het experimentele van werken als ‘Catch Thirtythree’ (2005) en de EP ‘I’ (2004) is weer terug en het feit dat de plaat live is opgenomen is in alles te horen. De eerlijke intentie om de muziek zo puur mogelijk te maken spat af van elke snare hit, elke downpick op die belachelijk lage E snaar en elke lettergreep die Kidman de microfoon in brult. 59 minuten lang wordt de luisteraar weer gebombardeerd met een sonische wervelwind, een hoogfrequent murwgebeuk. Eigenlijk zou Meshuggah niet om aan te horen moeten zijn, maar het is zo enorm bevrijdend om je compleet over te geven aan de hypnose waar Meshuggah je heen kan dragen. Nummers als ‘Ivory Tower’ en titeltrack ‘Born in Dissonance’ doen dat op een trage, logge manier waar nummers als ‘Clockworks’ en titeltrack ‘Violent Sleep of Reason’ dat doen via vernietigende bruutheid en verknipte maatsoorten.

Waar ‘Koloss’ me niet wist te boeien heeft ‘The Violent Sleep of Reason’ me meteen weten te pakken. Het raakt precies de snaar die Meshuggah fans hebben moeten missen bij de laatste twee platen – eerlijkheid en oprechtheid. Met het optreden in 013 op 24 november aanstaande in het verschiet, zet ik de plaat weer op, klaar om me helemaal te laten breken door een band die tegenwoordig nog steeds zijn gelijken niet kent.

<< vorige volgende >>