Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Opeth - Sorceress

Opeth - Sorceress

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder prog / sympho metal

Release type: Full-length CD

Vera : Sinds ‘Heritage’ (2011) en ‘Pale Communion’ (2014) heeft Opeth op de studioalbums de grunts en death metalinvloeden afgeschaft en vaart een zuiver progressieve rockkoers. We nemen als het ware de tijdmachine naar begin jaren zeventig wanneer we het twaalfde studioalbum ‘Sorceress’ beluisteren, maar zonder dat Opeth aansluit bij het leger van populaire vintage bandjes of ook maar een sikkepit van haar eigen sound aantast. Ondanks het feit dat het album veel verstilde momenten bevat, maakt ‘Sorceress’ toch een heaviër indruk dan zijn recente voorgangers. Meer Deep Purple en Led Zeppelin dan exploderende progressieve acrobatie laten we zeggen. Dat betekent een volwassenheid in songschrijven die ‘Sorceress’ zijn twee voorgangers doet overtreffen. Want al manifesteert de band zich heus wel geregeld als enorm getalenteerde muzikanten, er is ook veel aandacht besteed aan pakkende melodieën. Niet alleen in de zanglijnen, maar ook in piano- en akoestische gitaarfragmenten die meteen vertrouwd en bijzonder catchy klinken. Zij vormen een weldadige knipoog van toegankelijkheid en een hulp om je meester te maken van dit uur nieuwe muziek van de innovatieve Zweden, waarbij de muziek uiteindelijk toch wel vrij complex en ‘onderlegt’ uit de boxen spat.

Met de composities van mastermind Mikael Åkerfeldt toog het vijftal voor de tweede keer naar de Rockfield studio in Wales om daar met producer Tom Dalgety een tour de force van twaalf dagen te leveren. ‘Persephone’ leidt ons het luisteravontuur binnen met folky akoestische gitaren, spaarzame mellotron en een vrouwenstem. Het begin van ‘Sorceress’ het titelnummer, trekt alle registers open met swingende progpatronen (beetje jazzy zelfs), stotende riffs en zang die vanuit de verte op ons af komt. We baden in een zee van wervelende wendingen waarbij tokkelende passages, stompende ritmes en een zwevende solo verschillende timbres aanspreken om tot een stuwend geheel te komen. Keyboards - met name Hammond en Mellotron – komen ruim aan bod op ‘Sorceress’. Ook ‘The Wilde Flowers’ etaleert een perfect evenwicht en contrast tussen introspectie en heftigheid met flitsende solo’s, sterke zangpartijen en een zinsnede die meteen blijft hangen en weldra terugkeert aan het begin van ‘Will O The Wisp’. Dit is een akoestisch, verhalend staaltje folklore in de trant van Led Zeppelin op hun eerste platen. Een prachtige semi-akoestische gitaarsolo klinkt bijzonder warmhartig en de zanglijnen bevatten een grote melancholie. ‘Chrysalis’ is terug wilder, met vinnige orgelpartijen, stevig rockende proggy instrumentale escapades waarop er op hoog niveau gemusiceerd wordt en een bijna zwoel einde met meeslepende zang en gitaarornamenten. Het fragiele ‘Sorceress 2’ leunt op akoestische gitaar en mellotron en klinkt meteen vertrouwd. De zang is hoog en onwerelds. In het oosters getinte ‘The Seventh Sojourn’ spelen de strijkersarrangementen van icoon Will Malone een bepalende rol. Percussie en akoestische gitaren starten deze prachtige song en pas na een hele tijd komt er zang bij kijken. De strijkers klinken hierbij even dramatisch als bij Page & Plant destijds. Weloverwogen zang en piano zetten ons op het verkeerde been in ‘Strange Brew’ want weldra wordt dit de meest proggy song van de plaat. De plotse uitval kent krachtige zang (doet me aan Riverside denken). Subliem hoe de stem overgaat in een huilende en daarna flitsende solo! Weer een beetje folktimbre in ‘A Fleeting Glance’ dat gewild monotoon gezongen wordt (The Beatles invloeden), maar later wilder wordt met spetterend gitaarwerk. De zang kent een repliek van achtergrondkoortjes en orgel leidt ons uit om over te gaan in de kalme pianoklanken van ‘Era’. Spoedig gaat men er stevig rockend tegenaan, op een jachtige manier zelfs. Superieure zangprestatie trouwens, Mikael voelt zich duidelijk meer en meer thuis in enkel cleane zangpartijen, hij legt er meer heftigheid in. De outro is ‘Persephone (Slight Return)’ op piano met de vrouwenstem die spreekt. Dit is een rijk scala aan muzikale hoogstandjes om te verwerken, maar dat zijn nu eenmaal de beste schijven. Het album komt uit op 30 september op Opeth’s eigen imprintlabel Moderbolaget Records in een samenwerking met Nuclear Blast. De geduldige en tijdinvesterende luisteraar wordt altijd beloond bij Opeth! Dit unieke collectief heeft zich overtroffen in het perfectioneren van de ultieme progressieve ervaring. Pure magie is het inderdaad! Laat je betoveren!

<< vorige volgende >>