The End - Within Dividia

The End - Within Dividia

Label : Relapse | Archiveer onder punk / hardcore

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : [Diepe zucht]…

En weer een onstuimige schuimkop in de schier eindeloze vloedgolf die tyfoon Relapse de laatste jaren in de zee van metalreleases veroorzaakt. Deze keer betreft het de Canadese The End, die, na 'n mini-CD 'Transfer, Trachea Reverberations From Point: False Omniscient' (phew!), de mensheid nu met een volledig album de oren een stevig robbertje wast. Waar haalt Relapse ze toch iedere keer vandaan? Ik zou bijna willen dat het een keertje naar kut met peren stonk, maar helaas: ook deze keer is het een behoorlijke voltreffer.

Met als belangrijkste invloed de maniakale waanzin van Dillinger Escape Plan en Converge ploegt The End zich in een ruim half uur door acht nummers heen die exploderen van complexe riffs, versplinterende geluidsbarrières en een moord-en-brand krijsende zanger. Totale chaos en vernietiging. De eerste paar luisterbeurten dacht ik dan ook dat het deze keer niet alles goud was dat er blonk: te veel hectique, te weinig muziek. Maar door de kraakheldere productie van Pierre Remillard (vooral bekend van Canadese hi-tech death bands als Cryptopsy en Gorguts) en de soms aan Mastodon refererende metalriffs (bijv. 'Of Fist And Flame') kruipen de nummers steeds dwingender onder je huid. Het kost even tijd om in de schijnbaar blinde teringherrie de pakkende riffs en zinderende emoties te onderkennen, maar dan is het vervolgens ook genieten geblazen. Daarbij neemt de band in nummers als 'The Sense Of Reverence' en 'Orthodox Unparalelled' wat gas terug en geeft die songs meer inhoud door een onheilspellend Neurosis/Cult Of Luna-sfeertje erin te verwerken. Deze afwisseling en diepgang maken deze nummers wel meteen tot de smaakmakers van het album en ik hoop dat ze zich dan ook in de toekomst meer in deze richting ontwikkelen: een combinatie van chaotische razernij en verstikkende dreiging.

Ik zou best een keer een release van Relapse willen afkraken, maar dan moet dat niet ten koste gaan van bands zoals The End. Want het is weliswaar (nog) niet zo aardverschuivend revolutionair als Mastodon, Burst of Dillinger Escape Plan, maar wel van hetzelfde oorsplijtende niveau als een Burnt By The Sun, Luddite Clone en Soilent Green. Een behoorlijke verdienste voor een debuutalbum. This is not The End, it's just the beginning.

Elders in deze uitgave een interview met de band.

<< vorige volgende >>