Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Lacuna Coil - Delirium

Lacuna Coil - Delirium

Label : Century Media | Archiveer onder gothic metal

Release type: Full-length CD

Vera : De Italiaanse band met het grootste internationale succes is terug met een achtste studioalbum, de opvolger van het in 2014 verschenen ’Broken Crown Halo’. Daarop konden we al een hardere aanpak detecteren en deze heeft zich nu geprolongeerd op de nieuwe worp. Edoch, voor Lacuna Coil betekent ‘Delirium’ een nieuw hoofdstuk in de langdurige carrière. Daar zijn verschillende redenen voor. Ten eerste zagen de Italianen na de release van vorig album ‘Broken Crown Halo’ de helft van hun band vertrekken. In 2014 de Cristiano’s op gitaar en drums, twee jaar later gitarist Marco Biazzi. Ten tweede betekent ‘Delirium’ een terugkeer naar een harder geluid. Veel harder. De toegankelijke popdeuntjes van de vorige albums zijn verdwenen; nu worden de gitaren kordaat omgegord en tot in de essentie gegeseld.

De kern van de band – componist/bassist Marco ‘Maki’ Coti-Zelati en de vocalisten Cristina Scabbia en Andrea Ferro – was nog present, dus was de schade beperkt. Als thema koos men alle problemen die men in het leven moet overwinnen – ondergebracht in een visueel aspect van een sanatorium – en men was vertrokken voor album nummer acht. Heftiger dus.

Binnenkomer ‘The House Of Shame’ laat daar geen twijfel over bestaan. Een wilde kreet van Andrea wordt gevolgd door dynamische (nu)metal riffs en groovende ritmes. Het lijkt wel Soulfly of Sepultura. Het is lang geleden dat Andrea zo ruw en overweldigend tekeer ging. Cristina’s zang is ontzettend hoog in deze openingstrack. ‘Broken Things’ blijft heavy, maar heeft ook een catchy refrein dat meteen voor herkenning zorgt, evenals ‘Delirium’. De groep trommelde heel wat gastgitaristen op en dat resulteert in fraaie solo’s in ‘Blood, Tears, Dust’, de ballade ‘Downfall’ (niemand minder dan Myles Kennedy van Alter Bridge!), ‘Claustrophobia’ en ‘My Demons’. ‘Take Me Home’ had men beter achterwege gelaten, maar men herpakt zich tijdens het sinistere ‘You Love Me ‘Cause I Hate You’ dat – net als meerdere songs – doorspekt is met moderne geluidjes. Andrea’s zang blijft ongemeen ruw in de volgende tracks, terwijl Cristina als vanouds voor de zalvende kentering zorgt. Dit alles is overvloedig bedolven onder beenharde riffs en laat de indruk na van een band die teruggekeerd is naar de essentie.

<< vorige volgende >>