Hypocrisy - The Arrival

Hypocrisy - The Arrival

Label : Nuclear Blast | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Yvette : Er zijn meer overeenkomsten tussen Hypocrisy en Abba dan je op het eerste gezicht zou denken. Niet alleen hebben beide bands ontzettend veel betekend voor hun genre en komen ze beiden uit Zweden, maar ze hebben ook allebei een album dat "The Arrival” heet. Kunnen wij hier uit opmaken dat de heer Peter Tagtgren zich laat inspireren door dit bruisende songfestival viertal? Ik denk het niet, want muzikaal gezien kan men weinig overeenkomsten horen tussen "The Dancing Queen " en "Roswell 47”. Jammer, een theorie aan diggelen, maar erg bedroefd hoeven we hier niet om te zijn want het nieuwste Hypocrisy-album 'The Arrival' is zeker duizend keer vetter dan 'Arrival', 'Ring Ring' en 'Voulez Vous' bij elkaar.

Een andere wetenswaardigheid is dat Hypocrisy voor dit album voor het eerst in negen jaar de repetitieruimte is ingedoken. Bij voorgaande albums waren de eindresultaten van ieders muzikale bevindingen nog niet live gespeeld. Voor "The Arrival” waren de nummers al lang en breed af voordat de mannen de studio indoken.

Zoals Peter Tagtgren van te voren al had aangekondigd, staat het album weer geheel in het teken van groene mannetjes, ofwel aliens. Op de voorkant prijken drie van deze buitenaardse creaturen en ook de teksten zijn op dit thema afgestemd. Muzikaal gezien schippert dit album tussen de ouderwetse Hypocrisy death metal-sound en invloeden van momenteel zeer polulaire bands. 'The Arrival' is geen logische opvolger van het wat minder populaire 'Catch 22'. Op dit album veranderde Hypocrisy haar koers ruw en voegde allerlei nieuwerwetse invloeden toe aan haar nummers van punk tot rock 'n' roll. Het werd in de wandelgangen van de metalscene wel het nu-metal-album van Hypocrisy genoemd. Nu, gaat mij dat wat te ver, maar het was inderdaad niet m'n lievelingsalbum. Ook op 'The Arrival' vinden we nieuwerwetse invloeden, maar op een andere manier. Het lijkt er op of de band leentjebuur heeft gespeeld met een aantal andere Zweedse toppers zoals In Flames en Soilwork. Bijvoorbeeld in het nummer 'Slave To The Parasites', zijn wat Inflamiaanse riffs te vinden. Andere nummers, zoals 'New World', zijn juist weer ruig, hard en lomp en het openingsnummer, 'Born Dead Buried Alive', deed me de eerste paar keer luisteren erg aan de nieuwe nummers van Dimmu Borgir denken, door de intens duistere sfeer en de manier van zingen. De verschillen op het album zijn dus redelijk groot, maar wat de band ook doet, er wordt altijd de heerlijke Hypocrisy-aroma aan toegevoegd. Een oorzaak van de veranderingen is wellicht dat tourgitarist Andreas Holma meespeelt op dit album waardoor Hypocrisy meer dan anders kan werken met dubbele gitaarlijnen.

Dit album voldoet aan alles wat een Hypocrisy-fan zich maar kan wensen. Het geluid is ouderwets ('Abducted') En naast de traditionele Hypocrisy elementen in de nummers zijn er ook op een positieve manier nieuwe invloeden te horen. Mijn favoriet is 'Eraser', maar ik kan iedereen aanraden om dit album zelf te gaan beluisteren, het zal je niet teleurstellen. Wat mogen wij in onze handjes klappen dat deze geniale band haar plannen om met 'The Final Chapter' haar laatste album te maken, opdat Peter zich volledig op Pain kon richten, niet heeft doorgezet. Moge er nog veel Hypocrisy-albums als deze volgen (en misschien ook weer een Pain-album?).

<< vorige volgende >>