Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Chris Holmes - CHP

Chris Holmes - CHP

Label : Mighty Music | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Nima : Amerikaanse gitarist Chris Holmes is uiteraard het meest bekend om zijn werk met WASP, waarin hij tot 1989 furore maakte en samen met boegbeeld Blackie Lawless verantwoordelijk is voor een aantal ongeëvenaarde klassiekers. In 1995 keerde Holmes terug in WASP om een paar jaar later, in 2001, weer ontslagen te worden. De gitarist bleef echter altijd actief maar zijn bands kwamen nooit van de grond. Met Where Angels Suffer, waarin ook voormalig WASP collega Randy Piper actief was, had Holmes in 2010/2011 een veelbelovende band, maar wat daarmee gebeurde? Geen idee.

De eerste solo plaat van de gitarist, ‘Nothing To Lose’ (2012), vond ik een erg middelmatig tot slecht plaatje. De geruchten over een tweede solo album, toen nog met ‘Shitting Bricks’ als werktitel, waren al een tijdje daar, maar de plaat liet maar op zich wachten. Eind vorige maand was de plaat dan eindelijk een feit, met de nieuwe titel ‘CHP’. En laten we eerlijk zijn, alleen al zijn betrokkenheid bij WASP in de jaren 80 schept nog altijd enige verwachtingen. Ik hield mijn hart echter vast. Al geruime tijd waren namelijk de videoclips van ’Let It Roar’ en ‘Born, Work, Die!’ (beide echter afkomstig van de Pschyco Squad demo uit 1991! – de band die Holmes oprichtte na zijn vertrek bij WASP in 1989) te zien op YouTube en die klonken al niet te best. Vooral ’Born, Work, Die!’ was gewoon beschamend slecht!

En sorry dat ik het zeg, want ik wil de geboren rocker echt niks tekort doen, maar deze plaat is simpelweg niet goed voor zijn reputatie. Vier van de tien songs stonden al op ‘Nothing To Lose’, en ‘Let It Roar’ en ‘Born Work, Die!’ zijn – zoals gezegd – nieuwe opnames van oude songs. De nieuwe songs ‘Shitting Bricks’, ‘Get With It’, ‘502’ en ‘TFMF’ hebben helaas ook te weinig te bieden om enige indruk te maken, laat staan achter te laten, en klinken zelfs amateuristisch. Alles bij elkaar is deze plaat een verzameling van een stel slappe blues rockers en afgekeurde WASP-riffs, waarbij het soms lijk alsof de songs niet alleen onder invloed geschreven, maar ook in die staat opgenomen zijn. Het zingen gaat de beste man ook niet al te best vanaf, en eerlijk gezegd is het voor mij een hele opgave om de plaat van begin tot eind uit te zitten. En dan te bedenken dat ‘Let It Roar’ (die dus al 25 jaar oud is) de beste song van de plaat is…? Erg jammer, want Holmes heeft in het verleden bewezen dat hij meer in zich heeft en ook hier hebben de songs hun momenten en zeker potentie. Bovendien heeft hij een stel prima muzikanten om zich en had met iets meer aandacht voor de songs, een kritischere benadering (in plaats van vertrouwen op vergane glorie), en misschien een andere (echte) zanger, wellicht een acceptabel album kunnen uitbrengen. Deze ‘CHP’ is dat helaas niet.

<< vorige volgende >>