Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Slaughterday - Laws Of The Occult

Slaughterday - Laws Of The Occult

Label : F.D.A. Records | Archiveer onder death metal / grindcore

Release type: Full-length CD

Sicktus : Na de ijzersterke debuutplaat 'Nightmare Vortex' in 2013 moesten we het in 2014 doen met de mini CD 'Ravenous' en leverde 2015 helaas helemaal geen nieuw materiaal op van Slaughterday. Gelukkig komt daar met de tweede langspeler van het Duitse duo, 'Laws Of The Occult', verandering in. De lat ligt sinds 'Nightmare Vortex' hoog, ik ben dus benieuwd of de band dat niveau weer weet te bereiken.

Laat je door het vreedzaam tokkelende akoestische intro niet op het verkeerde been zetten: de ingrediënten zijn nog altijd dezelfde. Oude Scandinavische death dus, vermengd met de smeerkezerij van een band als Autopsy, gorgelend en borrelend door de half-om-half gehaktmolen getrokken. Het resultaat is ook weer soms slepende, soms razende, soms groovende en bijna altijd pakkende death van den ouden stempel. Buiten Autopsy hoor ik op 'Laws Of The Occult' ook duidelijke Death invloeden, vooral op de eerste helft van het album - en denk dan aan de eerste twee, misschien drie Death platen. Qua tempo gaat de band wat vaker dan voorheen richting midtempo en zelfs trage, zware deathdoom, om daar doorgaans in een volle Autopsy-esque galop weer uit te komen. De snellere stukken hebben zo nu en dan een stevige thrashy vibe en de afwisseling in tempo's zorgt voor fijne contrasten. Minpunten zijn er ook, er had van mij wel iets vaker op de grote rode ronde groove knop gedrukt mogen worden, bijvoorbeeld. Iets meer uptempo had wat mij betreft ook wel gemogen.

Ook zijn niet alle songs even sterk; waar het trage 'Torn By The Beast' een zeer sterk middelpunt van het album is, is de track die daar op volgt ('Church Of the Dread') wat mij betreft één van de minder sterke: de tempowisselingen werken in deze track eenvoudigweg minder goed en halen de flow van het album overhoop. Het nummer, of eigenlijk vooral de compositie, voelt wat afgeragd, alsof het eigenlijk nog wat meer aandacht nodig had om tot z'n optimale verschijning te komen. Dat kritiekpuntje zal ongetwijfeld niet iedereen delen, maar wat mij betreft had 'Church Of The Dread' beter achterwege gelaten kunnen worden. Het album eindigt met een Hallows Eve cover, 'Plunging To Megadeath'. Niet alleen een bijzonder originele keuze voor een cover, maar ook een onwijs brute moderne vertaling van dit toch al weer een dikke dertig jaar oude nummer (1985). Mooi om via dit soort puike covers dergelijke oude bands / platen te (her)ontdekken!

De overall indruk dan: ja, 'Laws Of The Occult' is een sterke, volwassen, oldschool death plaat. Toch blijf ik na beluistering achter met een onbestemd gevoel van teleurstelling, dat waarschijnlijk voor 99,9% te wijten is aan mijn eigen hooggespannen verwachtingen. De balans van de plaat is wat mij betreft iets teveel naar traag en slepend geschoven, wat ten koste gaat van de pakkendheid, de instant catchiness en de groove. Misschien verwoord ik m'n teleurstelling nog het best als ik zeg dat 'Laws Of The Occult' vooral heel erg serieus aanvoelt. Ik mis de fun en de zelfspot een beetje, denk ik. Maar goed, laat je door mijn onduidelijke gewauwel vooral niet weerhouden om die plaat te checken! 'Laws Of The Occult' komt uit op CD en LP.

<< vorige volgende >>