Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ragnarok - Psychopathology

Ragnarok - Psychopathology

Label : Agonia Records | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Neithan : Ragnarok: al ruim twintig jaar draait deze band mee, en met ‘Psychopathology’ brengt deze Noorse black metal band pur sang het achtste album uit. Ragnarok is een band die door de jaren heen vooral gekenmerkt werd door talrijke bezettingswisselingen: met name de zang is na het vertrek van oerzanger Thyme altijd weer een verrassing geweest. Na het vertrek van HansFyrste (Svarttjern) besloot Jontho, de leidende kracht achter de band, dan maar zelf de vocalen te gaan doen. Voor bassist DezeptiCunt is dit zijn laatste werk voor de band, nu hij zich gaat richten op andere projecten, zoals Nordjevel. Enfin, welke bezettingswisselingen dan ook mogen komen, de post achter de microfoon is dus wel verzekerd. Wat eigenlijk het meest continu in de muziek van Ragnarok de laatste albums is, is dat ook dit album is opgenomen in de Endarker studio met producer Devo (Marduk).

Sinds de laatste twee platen is Ragnarok niet zo zeer meer te vergelijken met de koude Noorse melodieën zoals die destijds zo heerlijk met gastzanger Hoest destijds op ‘Blackdoor Miracle’ te horen waren, maar zijn ze met zanger HansFyrste naar een bruter internationaal geluid gegaan. Het zal niet verrassend zijn dat dit op ‘Psychopathology’ niet anders is. Het is voor Jontho niet niks om, na albums ingezongen door Taake’s Hoest en HansFyrste, in het voetspoor van twee betere black metal zangers te treden: Jontho doet het met een rauwe brute stem a la Mgla’s M., maar kan niet op tegen twee van de betere stemmen uit de Noorse black metal die toch meer duisternis, agressie en vooral variatie in hun stemmen hebben. Over een heel album wordt de zang zelfs wat eentonig, en dat is jammer. Over Mgla gesproken: soms doet dit album wel eens aan deze Poolse superband denken (‘Where Dreams Go To Die’) maar dan net zonder dat beklemmende.

Maar goed, Ragnarok en ‘Psychopathology’ dus: ‘Dominance & Submission’ opent donderend, een beetje à la Watain, en de openingsmelodie zet zich gelijk in het hoofd. Zou Ragnarok weer nummers schrijven die wat meer blijven hangen, en afrekenen met het probleem van voorganger ‘Malediction’: dat was een prima album an sich, maar bleef in de tijd niet hangen door een gebrek aan hits? Nee, alleen de openingstonen zijn catchy, maar dit nieuwe album is wel bruter. Een nadelige overeenkomst met de voorganger is dat dit nieuwe album geen “hit” kent, zoals ‘Blackdoor Miracle’ en ‘Collectors Of The King’ dat wel hadden. Op zich zijn de nummers echt niet verkeerd, maar als geheel trekt het als een roes voorbij en net dat maakt het verschil tussen een album met leuke nummers en een goed album. ‘Psychopathology’ weet helaas niet voor de volledige duur de aandacht vast te houden.

Het album is instrumentaal misschien even sterk als voorganger ‘Malediction’, maar de zang is wel minder en dat zorgt voor een lagere waardering over het geheel. Die lagere waardering komt ook doordat ik nu wat meer tijd had de muziek te luisteren, en dan merk je het gebrek aan typische nummers die blijven hangen wat meer, maar dat “voordeel” heb je als recensent maar zelden.

<< vorige volgende >>