Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Oceans Of Slumber - Winter

Oceans Of Slumber - Winter

Label : Century Media | Archiveer onder different metal

Release type: Full-length CD

Vera : Onze eerste kennismaking met het female-fronted Oceans Of Slumber gebeurde mits de vinyl MCD ’Blue’ in het najaar van 2015. Daarvoor heeft de band wel een debuutalbum ’Aetherial’ uitgebracht, maar dat was nog met een mannelijke zanger. Ook al bevatte de MCD voornamelijk covers, de uitvoering ervan deed onze nieuwsgierigheid naar dit volledige album ‘Winter’ stijgen. Oorspronkelijk zou dit trouwens ‘Memoriam’ gaan heten.

Het is een verrassende muzikale ervaring waarbij zowat uit alle stijlen van de afgelopen vijftig jaar geput wordt. We gaan die niet opsommen, want dan zitten we meteen met een halve pagina tekst. Wel heeft de band zijn oorsprong in de doom/death/black van de jaren negentig en het is fijn dat dit eraan te horen is op welbepaalde momenten. Cammie Gilbert is een schitterende zangeres en ze krijgt veel ruimte in de door drummer Dobber Beverly geschreven songs. Een drummer als hoofdcomponist, het bestaat, maar we moeten er meteen aan toevoegen dat de vier andere muzikanten met een progressieve souplesse doorheen de songs zeilen. Dikwijls is de muziek propvol en complex, maar geregeld stript men de songs af tot de essentie. Ook al dringen meerdere beluisteringen zich op vooraleer je een oordeel kunt vellen, ‘Winter’ ademt en veroorzaakt damp op de onderkoelde ruiten.

Oceans Of Slumber gooit meteen de twee meest complexe songs op ons bord. Smullen maar! Titelsong ‘Winter’ begint kalm met een sterpositie voor Cammie’s zuivere stem, maar eens de gitaren invallen is er een dissonant en progressief tintje. Het gaat zelfs een versnelling hoger met gierende gitaren. En dan brengen de gitaristen hun ruwe zang in, eerst ruw à la Mastodon, dan langgerekte schreeuwpartijen uit death en black. Intussen beukt men er op los en men werkt op een ‘Kashmir’ (Led Zeppelin) manier op naar een climax. De zompige riffs van ‘Devout’ kondigen doom aan, de zang is onheilspellend laag en gewichtig. Wanneer je de clips van ‘Winter’ en ‘Suffer The Last Bridge’ bekijkt, zien we dat de muzikanten met allergrootste ernst hun ding doen. De band houdt dan ook van majestueuze grootsheid en een cinematische aanpak. In ‘Devout’ wordt het zelfs zo propvol en complex dat we heel even aan Ne Obliviscaris denken. Ook weer die ruwe schreeuwpartijen in contrast met de zalvende zang van Cammie. Het is wat vreemd om daarna de cover van ‘Nights In White Satin’ van de Moody Blues te horen, een mooi melancholiek nummer, hier zonder de achtergrondvocalen maar mét heavy einde plus gitaarsolo. ‘Lullaby’ is een kort lied – deels a capella gezongen – dat stamt uit Cammie’s familie. Weer heel anders is ‘Suffer The Last Bridge’, veruit het meest toegankelijke en aanstekelijke nummer. De band noemt het ‘driving arena metal’, wij zijn er al vlug mee weg en genieten van de rockende vibe. In de wat meer beschouwende tracks ‘Sunlight’ en ‘Turpentine’ staat de stem van Cammie centraal. Het hardste nummer dat de band ooit schreef is ‘Apologue’ met strakke staccato ritmes en ook weer even een fikse brulpartij van de heren. Cammie waadt er waardig doorheen en blijft onverstoord zingen tijdens de hakkende gitaren. Piano en gevoelige zang vormen het begin van ‘… This Road’. We kunnen het een semi-ballad noemen en wanneer de zang krachtig wordt doet het ons erg aan Sinead O’Connor denken. Dezelfde gewichtige dramatiek. Dobber noemt het een episch vaarwel. Als besluit is ‘Grace’ een pianorecital. Tussen de ware songs horen we korte, introverte, sfeerstukjes. Dit is een muzikaal avontuur dat de ontwikkeling van de in Texas gevestigde band op velerlei vlak illustreert.

<< vorige volgende >>