Diabolic - Infinity Through Purification

Diabolic - Infinity Through Purification

Label : Century Media | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Marco : Diabolic mag rustig een klein wonder onder de huidige vloedgolf aan hyperblasting death metalbands genoemd worden. Het aantal line-up wisselingen is inmiddels niet meer te tellen en elk album kwam tot nu toe uit bij een ander label. Niet echt een stabiele basis om te komen tot een kwalitatief hoogstaande release zou je zo zeggen. Maar keer op keer bewijst Diabolic dat bovenstaande factoren helemaal niet zoveel weerslag hoeven te hebben als het op het uitbrengen van goed in elkaar-zittende muziek aankomt.

Al kon dat materiaal me in het verleden niet altijd even goed boeien. Het tempo lag doorgaans zo gruwelijk hoog dat ik het gevoel kreeg elke dag in een TGV te forensen: op den duur merk je niet meer hoe snel het allemaal gaat. Het was allemaal een beetje te veel van het goede. Het vierde album "Infinity Through Purification” breekt op niet mis te verstane wijze met die enigszins saaie traditie. De zaken lijken anders te zijn aangepakt want de nummers zitten over de gehele linie erg goed in elkaar en aan afwisseling geen gebrek. Vanaf het openingsnummer "From The Astral Plane” (met duidelijke Immolation-verwijzingen!) is er duidelijk nagedacht over opbouw en variatie, terwijl muzikaal vakmanschap de band in staat stelt voor ieder wat wils op tafel te zetten. Een nummer als "Procession Of The Soulgrinders” bijvoorbeeld begint met een vette, blastende heers-riff om vervolgens subtiel over te gaan in een haast episch-aandoend traag-tempo riffmonster tjokvol soleerwerk. Helaas weet ik niet wie er verantwoordelijk is voor die solo's -Brian Malone en /of Eric Hersemann- maar hij/zij verdienen een significant aantal veren in de bips.

Andere noemenswaardige tracks zijn "Descending Through Portal Of Misery” (briljant qua opbouw) en "Enter The Maelstrom” (met onbeschoft snelle vocalen). Ook valt het op dat er wat minder black-georiënteerde riffs te bespeuren zijn. De hyperblastfreaks komen echter ook helemaal niets tekort. Het tempo ligt bij vlagen zò hoog dat ik bang ben dat Diabolic wel eens één van de allersnelste bands op deze hele planeet zou kunnen zijn, iets dat nu beter opvalt omdat men ook wel eens gas terugneemt.

Jammergenoeg had de produktie wat mij betreft wel wat krachtiger geklonken mogen hebben. Niet dat deze slecht is, maar juist de wat langzamere gedeeltes hadden nog vetter geklonken met wat meer aandacht voor met name het drumgeluid. Diabolic heeft mijn aandacht in ieder geval stevig vast, iets dat in het verleden wel anders was. En bij deze komt de band dan ook hoog op m'n -moet-zeker-even-uitgecheckt-worden'-bands te staan.

<< vorige volgende >>