Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Abbath - Abbath

Abbath - Abbath

Label : Season Of Mist | Archiveer onder black metal

Release type: Full-length CD

Neithan : “Nothing lasts forever; all shall fall, even Immortal”: dat waren woorden die Olve “Abbath” Eikemo jaren geleden uitsprak bij een interview wat ik destijds deed voor Vampire Magazine. En verdomd, in 2015 was daar opeens de split tussen bloedbroeders Demonaz (met Horgh aan zijn zijde) en Abbath. Een split die volgens de geruchten vooral werd veroorzaakt door wat persoonlijke problemen van Abbath, één van de meest bekende personen uit de black metal. Immortal lag al een tijd op zijn gat, en Abbath vierde zijn muzikale lusten uit op de Motörhead tribute band Bömbers, samen met zijn maten uit de Old Funeral tijd Tore Bratseth en Jan Atle "Padde" Åserød. Dat Immortal uit elkaar viel was dus niet echt een verrassing.

Abbath heeft nu dus een nieuwe band, samen met bassist Tom Cato "King (of Hell)" Visnes (Gorgoroth, God Seed, Ov Hell en vele andere bands). De drummer was een figuur genaamd Creature, inmiddels bekend als Kevin Foley: hij heeft echter in december samen met begenadigd live gitarist Per Valla (Vredehammer, ex-Elite) de band verlaten. Het klinkt stom, maar met de split van Immortal is dit eigenlijk de beste Immortal-plaat sinds tijden, omdat Abbath terug gaat naar oude tijden en het oude gevoel.

Dat het album ‘Abbath’ zwaar doet denken aan Immortal is geen verrassing (dat had het geweest als het ABBA(th)-covers waren, maar dat terzijde). Het is een album dat herinneringen oproept aan klassiekers als ‘Pure Holocaust’, ‘Sons Of Northern Darkness’, maar ook aan het epische van Bathory of I. Het album brengt de groove terug die ik de laatste tijd bij Immortal gemist heb. Met name de eerste helft van het album is 100% Immortal: ‘Ocean Of Wounds’ lijkt heel erg veel op ‘Tyrants’, de stamper ‘Winter Bane’ kent een middenstuk dat niet onder doet voor de break in het klassieke ‘Blashyrkh (Mighty Ravendark)’ en ‘Ashes Of The Damned’ had op ‘Blizzard Beasts’ of ‘Damned In Black’ kunnen staan. De thematiek (winter), de typische breaks en tempoversnellingen: het had allemaal op een Immortal-album kunnen staan, maar de band had een markant geluid en de kraai Abbath raspt als vanouds. En elk beestje zingt zoals het gebekt is, dus doet Abbath het op zijn manier, maar dan frisser en met meer inspiratie dan de laatste tijd met Immortal. Als Immortal-fan ben ik hier blij mee, want het geluid van het album is bombastisch en niet overgeproduceerd.

Als Immortal-fan heb ik hier weer het oude gevoel terug, zeker bij de eerste helft van het album. Tsja, het is niets vernieuwends, maar Immortal heeft altijd een eigen geluid gehad en als zodanig is dit absoluut wat de fans willen horen. Goed uitgevoerd, geen verrassingen, maar beter dan platen als I en Demonaz’ ‘March Of The Norse’. Mensen die nooit iets met Immortal hebben gehad, zullen ook niets met dit album aankunnen, al is Abbath geen slaafse kopie maar gewoon het geluid zoals die man gewend is nummers te schrijven. Naast dit album moet ik nu zeker ook de Abbath-sneeuwbol zien te scoren. Dit is het beste Immortal album sinds tijden, laten we hopen dat het album van die andere Immortal met Demonaz en Horgh minstens even sterk is, dan zijn er geen verliezers bij deze scheiding, de fans voorop…

<< vorige volgende >>