Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Orymus - Miracles

Orymus - Miracles

Label : Eigen beheer | Archiveer onder hardrock / aor

Release type: Full-length CD

Ruben : Aan het eind van een behoorlijk roerig jaar, met veel verschillende hoogte- en dieptepunten, is hier het Zwitserse Orymus om ons te overtuigen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn. Met tien tracks proberen de hard rockende heren met het tweede album ‘Miracles’ zich te profileren op het al zo druk bevolkte hardrock platform. Misschien is het zelfs wel een wonder te noemen als Orymus zijn met dit tweede album de naam beter weet te vestigen. Kijken of de heren een plekje in het, al overvolle, spectrum verdienen.

Dat deze plaat al bijna een heel jaar onderweg is om gerecenseerd te worden, is geen wonder. Als de cd, net als de boom op de cover, door postduiven wordt gebracht, dan kan het inderdaad even duren. Het resultaat is helaas niet echt iets om heel lang op te moeten wachten, daar is het niet fris genoeg voor. Het getuigt van lef dat de heren van Orymus beginnen met een apocalyptisch nummer, ‘End Of The World’ dat opent met koorzang. Na dit rustige intro trapt de band het album in beweging met lange, Black Sabbath aandoende klanken, zowel qua muziek, als qua zang. Maar echt meten met deze grootheden kunnen de heren niet. De zang is leuk, de muziek is veel te voorspelbaar en met name de hoofdriff voelt uitgekauwd aan.

En zo voelt eigenlijk het hele ‘Miracles’. Het is bij vlagen zelfs een wonder dat ik al door hele nummers heen geskipt ben. Het véél te zoetsappige ‘Carried Away’ wordt ruw verstoord door een niet al te zuivere zingende Daniel Brönnimann, terwijl Yves Linder en Beni Zahno nog wel een aardig tintje aan hun solo’s weten te geven. Dit zoetsappige nummer krijgt een vervolg in de vorm van het meer uptempo ‘Another Friend Of Mine’, waar een ontzettend klagerig “Aahaaaa” de hele track een verkeerde lading geeft. De meest verfrissende momenten zijn het blues georiënteerde ‘Testament Of A Simple Man’, waarbij Brönnimann een Iron Maiden achtige uithaal uit zijn keel perst, en het anderhalve minuut durende, instrumentale outro ‘One’s First Step’. Dat laatste met name vanwege de heerlijke gitaarsolo’s die elkaar afwisselen en samen een prachtig stuk neerzetten.

Het mag een wonder worden genoemd als deze plaat bij veel mensen in de top tien van 2015 terecht komt. Daar is de plaat te veel “dertien in een dozijn” voor te noemen. Ondanks het gewaagde begin, met de koorzang en het dramatische ‘End Of The World’, is het merendeel van deze plaat óf heel zoetsappig, óf heel erg cliché. Of het het waard was om vanaf maart te wachten op ‘Miracles’ van Orymus? Lees, luister en oordeel zelf.

<< vorige volgende >>