Disbelief - Spreading The Rage

Disbelief - Spreading The Rage

Label : Massacre | Archiveer onder

Release type: Full-length CD

Evil Dr. Smith : Als een band slechts een idee heeft, moet die band genadeloos worden afgestraft. Als een band nummers speelt die behoorlijk op elkaar lijken, dan is dat genante compositorische armoede. Zinloze herhalingsoefeningen en stagnerende muzikale ontwikkeling. Het aapje kan een trucje en bezigt dat tot vervelends toe. Het is een verheffende status als die van de toiletjuffrouw bij de Ikea. En dit wordt wel heel erg betreurenswaardig als het al vijf albums wordt volgehouden. Zou je zo kunnen zeggen

Want het Duitse Disbelief gebruikt al albums lang slechts een enkel foefje om muziek te maken. Maar laten zij nu net dat trucje beheersen, waarmee de zeldzame uitzondering op de regel weer 'ns opduikt. De uitzondering dat het namelijk niet om inventieve composities, technische spelbeheersing of vocale vakmanschap gaat, maar om het nauwelijks te verwoorden 'gevoel van intensiteit'. En in hun geval een intensiteit van muzikale verstikking. Met massieve, mid-tempo death metal wordt middels zweverige gitaarpartijen, volgepropte, zware drumslagen en desolate, grunterige schreeuwpartijen een hallucinerende muur opgetrokken dat je of volledig Siberisch laat, of waar je volledig in mee wordt gezogen. Een zuigingkracht dat werkt als het Australische Alchemist dat wordt bediend door Bolt Thrower. Ik kan nog meer metaforen en vergelijkingen gaan ophangen, maar daarvoor kan je net zo goed de recensie van hun vorige album 'Shine' in ons archief lezen. Het enige verschil is dat ze nu (gelukkig) geen Type O Negative-achtig uitstapje hebben gemaakt, en dat er nu in het nummer 'Addiction' ineens een gitaarsolo opduikt. Niet eens zo gek eigenlijk en het valt ook niet uit de toon. Wellicht is het album in detail nog net een fractie sfeervoller en krachtiger, maar veel verschil maakt het niet. Zowel de ontwikkeling als veranderingen zijn minimaal en marginaal. Het is net als met het repertoire van BZN, The Ramones, Cannibal Corpse en AC/DC. Het lijkt allemaal godsgruwelijk veel op elkaar, maar liefhebbers zal je hierover niet horen klagen. En mij niet over DisbeliefDus voor deze ene keer: leve de stagnatie!

De Duitse metalbladen komen brullend klaar over dit album, maar zo ejaculerend euforisch ben ik nu ook weer niet. Ik hoef hier tenslotte niet de bevooroordeelde chauvinist uit te hangen en tevens ben ik te veel verwend met bands als Cult Of Luna, Isis, Red Harvest of Neurosis. Maar voor wie liever wat compactere nummers hoort (bovenstaande bands zijn vaak erg lang en complexer van stof) is het wellicht beter toeven met Disbelief. Slechts een nummer passeert de zes minuten grens en ze houden het qua songstructuur ook overzichtelijk. Er is ook een gelimiteerde dubbel-cd versie, waarop een videoclipje en wat live-tracks staat. Ach ja

<< vorige volgende >>