Listen live to Radio Arrow Classic Rock
Ephyra - Along The Path

Ephyra - Along The Path

Label : Bakerteam Records | Archiveer onder heavy / power metal

Release type: Full-length CD

Vera : Ephyra werd opgericht in Como, Italië in 2005, maar bracht pas in 2013 het debuutalbum ‘Journey’ uit, het begin van hun muzikale reis die voor het tweede album ‘Along The Path’ halt gehouden heeft bij het Bakerteam Records label. De zeskoppige band speelt melodieuze death metal met erg veel folkinvloeden. Op dit tweede album zijn de klassieke heavy metal elementen toegenomen, zodat we death metal voornamelijk merken in de diepe grunts (en screams) van Francesco Braga. Hij wordt vocaal bijgestaan door zangeres Nadia Casali die een kwieke folkloristische zangstijl hanteert, eerder dan een plechtige noot toe te voegen. De Italianen geven bands als Ensiferum, Suidakra, Eluveitie, In Flames en Dark Tranquillity op als grootste invloeden, maar doen een (verdienstelijke) poging om een eigen geluid te ontwikkelen.

Het is te merken dat er hard gewerkt is aan ‘Along The Path’. Hoewel de band zelf geen leden heeft die authentieke folkinstrumenten bespelen, benaderden ze Silvia Bonino van Folkstone voor wat harpklanken en Lisy Stefanoni van Evenoire horen we op fluit. Producer Mattia Stancioiu leefde zich her en der nog wat uit op etnische percussie. Geregeld horen we ook viool, maar wie dat speelt is niet duidelijk. De koorzang wordt door de gitaristen gedaan, maar is niet alom vertegenwoordigd, het is eerder de interactie tussen man en vrouw die de nummers draagt. De teksten vertellen het verhaal over een strijder die zijn weg in het leven zoekt, ondanks zijn barre bestaan. Het spreekt voor zich dat de songs veelal uptempo en strijdlustig zijn, verfraaid door epische, licht symfonische arrangementen. Op die manier worden songs als ‘Cruel Day’, het mediumtempo ‘No Dream’ en het bijzonder catchy ‘Last Night’ (waar stoere heavy metal zegeviert) bijzonder aanstekelijke brokken muziek waar iedereen die van pittige folk metal houdt wel kan van houden. Mooie accenten met harp worden gespot in ‘Flaming Tears’ en ‘Riding With The Sun’, terwijl Davide Cicalese (Furor Gallico) met zijn lage grunt kleur geeft aan het opzwepende ‘All At Once’ dat vast een ongelofelijke meezinger wordt bij de talrijke concerten die de band geeft. Sommige nummers zijn nog een beetje teveel inwisselbaar, ook al omdat de band slechts één rustpunt inbouwt (het semi-akoestische ‘Hope’), maar er is kwaliteit genoeg om een succesvolle carrière als folk metal band uit te bouwen.

<< vorige volgende >>